İstanbul'da öğrenci olmanın günü, çoğu zaman hangi kampüste okuduğuna göre baştan farklı kuruluyor. Bu, şehrin en çok hafife alınan gerçeklerinden biri: aynı şehirde okumak, herkes için aynı günü yaşamak anlamına gelmiyor. Bir kısım öğrenci için gün, dersten çıkıp birkaç adımda kendini şehrin nabzının içinde bulmak demek — arkadaşlarla oturacak bir yer bulmak, akşamüstü bir yere uğramak, ders arası bir yürüyüş yapmak neredeyse hiç plan gerektirmiyor. Bir kısım öğrenci içinse gün, kampüsün sınırları içinde başlayıp içinde bitiyor; şehre çıkmak ayrı bir karar, ayrı bir zaman planlaması istiyor. Yeni taşınan ya da şehir merkezinden uzağa düşen bazı yerleşkelerde okuyan öğrenciler arasında, kendini "asıl İstanbul'dan" kopuk hissetme yakınması sık duyulan bir şey; sosyal hayatın, arkadaş çevresinin, "bir şeyler oluyor" hissinin kampüsün dışında kaldığı düşünülüyor çoğu zaman. Bu, herkesin aynı yoğunlukta yaşadığı bir şey değil — kimi bunu hiç sorun etmiyor, kampüs içindeki hayatı zaten yeterli buluyor; kimi içinse bu, üniversite deneyiminin eksik kalan tarafı oluyor.

Arkadaşlık kurmak, şehrin büyüklüğüne rağmen çoğu öğrenci için beklenenden kolay işliyor — çünkü herkes bir yerden yeni geliyor, kimse bu şehri baştan tanımıyor, bu da ortak bir başlangıç noktası yaratıyor. Kulüpler, sınıf grupları, yurt ya da ev arkadaşlıkları üzerinden çevre oluşuyor; ama bu çevrenin nerede toplandığı yine kampüse göre değişiyor. Merkeze yakın bir yerleşkede okuyan öğrenciler için buluşma noktası genelde kampüsün hemen dışında bir yer oluyor; herkes aynı sokaklara, aynı birkaç mekâna toplanıyor, bu da tanışıklığı hızlandırıyor. Daha uzak ya da yeni kurulmuş bir yerleşkede ise sosyal hayat daha çok kampüs içine, kantine, ortak alanlara sıkışıyor — bu da kendi içinde sıkı ama dışa kapalı bir arkadaşlık dokusu doğurabiliyor.

Günün geri kalanı genelde ders, kütüphane, bir öğün ve arkadaşlarla geçirilen kısa aralar arasında bölünüyor. Şehrin ölçeği burada kendini hissettiriyor: bir gün içinde birkaç farklı işi aynı anda yetiştirmek, aynı günde iki farklı semte gitmek olağan hale geliyor, çünkü şehir bunu hem mümkün kılıyor hem de zaman zaman zorunlu bırakıyor. Hafta içi yoğun geçen bir gün, hafta sonu daha gevşek bir tempoya bırakıyor kendini; o zaman arkadaş grupları genelde kampüsün dışına, şehrin daha canlı köşelerine doğru dağılıyor.

Kampüs hayatının kendisi de üniversiteden üniversiteye, yerleşkeden yerleşkeye değişen bir şey. Bazı kampüslerde günün büyük kısmı kampüsün kendi imkânlarıyla geçebiliyor — kütüphane, yemekhane, ortak alanlar yeterince canlı; bazılarında ise öğrenci daha çok kendi imkânlarını, kendi arkadaş çevresini kurmak zorunda kalıyor. Bu fark, ilk yıl için özellikle belirleyici: bazı öğrenciler kampüse adım attığı ilk haftadan itibaren bir aidiyet hissediyor, bazıları içinse bu aidiyet daha yavaş, daha çaba isteyen bir şekilde oluşuyor. Sonuçta İstanbul'da öğrenci olmak, şehrin sunduklarından ne kadar yararlanabileceğin büyük ölçüde okuduğun kampüsün şehrin neresinde durduğuna bağlı.