İstanbul'a ilk geldiğinde seni asıl şaşırtan şey manzara değil, ölçek oluyor. Bir ilçenin nüfusunun başka illerin toplamından büyük olabildiğini duymuşsundur belki, ama Esenyurt gibi bir yerin tek başına koca bir şehir gibi yayıldığını görmek başka bir şey. Otobüsten iner inmez fark ettiğin ilk şey, "merkez" dediğin yerin aslında onlarca merkezden biri olduğu. Bir semtten çıkıp diğerine geçtiğinde şehir değişiyor sanki; aynı ilin içinde birkaç farklı hayat tarzına birden uğramış gibi hissediyorsun kendini. Bu ilk haftalarda hem heyecan verici hem biraz yorucu — çünkü "İstanbul nasıl bir yer" sorusuna tek bir cevap yok, kendi cevabını semt semt kendin buluyorsun.

Boğaz'ı, iki kıtayı bir arada barındıran o kartpostal görüntüsünü elbette bir noktada görüyorsun — ama gündelik hayatın bu görüntünün üzerinden ilerlemiyor. İlk gün vapurdan çekilen fotoğraf güzel bir anı olarak kalıyor, sonrasında gündemin ders programı, ulaşım saatleri ve hangi markete daha yakın olduğun oluyor. Şehri tanımaya o kartpostaldan değil, her gün geçtiğin sokaklardan, durakta beklerken tanıdığın yüzlerden başlıyorsun.

İlk günlerde en çok kafa karıştıran şey, mesafe kavramının burada başka bir şey ifade etmesi. Sana yakın gibi görünen bir semt aslında bir saatlik yolculuk olabiliyor; harita üzerinde kısacık duran bir çizgi gerçek hayatta trafiğe, aktarmaya, bazen bir köprüye takılabiliyor. Bu yüzden ilk hafta genelde bir keşif dönemi gibi geçiyor — hangi hattın nereye gittiğini, hangi saatte neyin kalabalıklaştığını öğrenmek zaman alıyor. Ama bu öğrenme süreci de bir yandan şehre alışmanın parçası; birkaç hafta içinde artık hangi duraktan inip hangi yoldan yürüyeceğini bilen biri oluyorsun.

Şehrin genel havası ilk bakışta biraz telaşlı gelebiliyor; kalabalık, ses, hareket her yerde hissediliyor. Ama bu telaş aynı zamanda bir güven de veriyor — her saatte açık bir yer, her köşede biri var, yalnız kalma hissi pek yaşanmıyor. İlk izlenim genelde "büyük ve biraz dağınık" oluyor, zamanla bu dağınıklığın aslında bir düzeni olduğunu, şehrin kendi ritmine göre işlediğini fark ediyorsun. İlk hafta seni ürküten kalabalık, birkaç ay sonra tanıdık bir arka plan sesine dönüşüyor.

Bu şehri bir kelimeyle anlatmak gerekirse, akla gelen kelime çoğunlukla "çokluk" oluyor — insan çokluğu, semt çokluğu, ihtimal çokluğu. İlk izlenim biraz büyüklük karşısında ezilme hissi olsa da, kısa sürede bu çokluğun içinde kendine bir köşe bulabileceğini anlıyorsun.