İstanbul'a ilk geldiğinde fark ettiğin şey sayı değil, ölçeğin kendisi oluyor; rakam vermeden de hissediyorsun bunu, çünkü şehrin tek bir ilçesi bile bazı illerin toplamından kalabalık. Esenyurt gibi bir semtin nüfusuyla anılması, buranın "büyük şehir" değil doğrudan bir uç-vaka olduğunu gösteriyor — sen de kendi mahallende, kendi hattında, kendi çevrende yaşıyorsun; şehrin tamamını bir bütün olarak deneyimlemek gibi bir beklentin varsa bundan vazgeçmen gerekiyor. Aynı üniversitede okuyan iki arkadaşın bile birbirinin gündelik hayatını hiç tanımadığı bir yerden bahsediyoruz; bu önce ürkütücü gelebiliyor, sonra normalleşiyor.

Öğrenci olarak görünür müsün diye sorarsan: evet, ama kalabalığın içinde bir görünürlüksün, tek başına dikkat çeken bir azınlık değil. İstanbul'da öğrenci olmak sokakta fark edilecek bir kimlik değil — burada zaten herkes bir yerden gelmiş, biri işe gidiyor, biri ticarete, biri okula; sen de bu akışın parçası oluyorsun, ne yabancısın ne de özel bir misafir. Bu bir yandan rahatlatıcı — kimse sana meraklı gözle bakmıyor — bir yandan da yalnızlaştırıcı olabiliyor, çünkü küçük şehirlerdeki gibi "yeni öğrenci" diye ilgi görmüyorsun; kendi çevreni kurman, kendi sosyal ağını inşa etmen sana kalıyor.

Şehrin nüfus yapısı gerçekten çok katmanlı: Türkiye'nin dört bir yanından gelen insanlarla, farklı etnik ve dinî arka planlardan gelen topluluklarla, uzun süredir burada yaşayan ailelerle ve senin gibi yeni gelenlerle iç içe bir doku var. Bu çeşitlilik kültürel açıdan zengin bir ortam sunuyor; farklı mahallelerde farklı yaşam tarzlarına, farklı konuşma biçimlerine denk geliyorsun. Yerel halkın öğrenciye ne kadar alışkın olduğu ise hangi çevrede yaşadığına göre değişiyor — bazı esnafın sıcak ve tanıdık davrandığını duyuyorsun, bazı yerlerde ilişkiler daha mesafeli kalıyor; bunu genellemek yerine kendi deneyiminle keşfediyorsun.

İletişim kolay mı diye sorarsan: dil bariyeri yok elbette, ama şehrin temposu bazen iletişimi de hızlandırıyor — kısa, işlevsel, aceleci konuşmalara alışıyorsun. Küçük bir şehirde tanıdığın esnafla uzun sohbetler kurma alışkanlığın varsa, burada bunun yerini daha hızlı, daha pratik etkileşimler alabiliyor. Uyum sağlamak, yeni gelenlerin ilk aylarda konuştuğu bir konu; şehrin büyüklüğü karşısında biraz kaybolmuş hissetmek doğal, ama kendi rutinini, kendi güzergâhını, kendi tanıdık yüzlerini bulduğunda bu kalabalık aslında sana bir tür özgürlük de veriyor — kimse seni sürekli tanımıyor, istediğin gibi bir hayat kurabiliyorsun.