İstanbul'da kültür-sanat hayatı, üniversite etkinlik takviminin çok ötesinde bir şey; şehir kendi başına bir kültür programı gibi işliyor ve sen bunun içine doğal olarak dahil oluyorsun. Kampüsündeki kulüp etkinlikleri, konferanslar ya da öğrenci toplulukları yeterli gelmese bile, şehrin kendisi boşluğu kapatıyor — çünkü müze, sergi, sinema, konser mekânı yoğunluğu neredeyse her yaka ve semtte kendini gösteriyor.

Bunun en somut örneklerinden biri, eski sanayi yapılarının kültür ve eğitim mekânına dönüşmüş olması. Haliç kıyısındaki eski bir elektrik santralinin bugün sergi alanlarına, konserlere ve öğrenci etkinliklerine ev sahipliği yapan bir kültür merkezine dönüşmüş olması, ya da yine Haliç kıyısındaki eski bir tütün fabrikasının restore edilip hem eğitim hem müze işlevi gören bir yapıya çevrilmesi, İstanbul'da "kampüs" ile "kültür mekânı" arasındaki sınırın bazen tamamen kalktığını gösteriyor. Böyle yerlerde ders arası bir sergiye girip çıkmak, ya da bina bünyesindeki küçük bir müzeyi öğle molasında gezmek, haftalık rutinin sıradan bir parçası hâline gelebiliyor.

Bazı üniversitelerde bu kültürel doku doğrudan kurumun kimliğine işlemiş durumda; sanat ve mimarlık eğitimi veren bir üniversitenin bünyesinde resim-heykel müzesi, tarihî kasır ve eski top dökümhanesi gibi mekânların bulunması, o üniversitede okuyan öğrencinin gündelik çevresini zaten bir kültür rotasına çeviriyor. Böyle bir ortamda büyümüş biri için sergi açılışına gitmek özel bir çaba gerektiren bir etkinlik olmaktan çıkıp, kampüs hayatının doğal bir uzantısına dönüşebiliyor.

Şehrin doğal ve tarihî dokusu da sosyal hayatın bir parçası olarak öne çıkıyor. Ormanlık alanlar, büyük parklar ve özellikle hafta sonları adalara ya da Karadeniz kıyısındaki noktalara yapılan kaçamaklar, ders döngüsünden çıkıp nefes aldığın, arkadaş gruplarıyla plansız gezilerin kurulduğu alanlar. Vapurla adalara geçmek ya da şehir içindeki büyük bir ormana gitmek, bütçeyi zorlamayan ama haftanın en çok beklenen molası hâline gelen bir alışkanlık.

Yine de bu bolluk dengesiz bir dağılımla geliyor. Kültür-sanat yoğunluğu şehrin merkezi ve tarihî hatlarında çok daha belirgin; bu bazı öğrenciler için "her şey ayağına gelmiş" hissi yaratırken, şehrin daha çeperde kalan noktalarında okuyanlar için aynı zenginliğe ulaşmak biraz daha planlama ve yol gerektirebiliyor. Büyük şehirden gelen biri burada kültürel bir eksiklik hissetmiyor; asıl mesele eksiklik değil, bu kadar çok seçenek arasında neyi, ne zaman, hangi yakada deneyimleyeceğine karar vermek.