Türkistan'da dışarıda yemek yemek, öğrenci hayatının doğal bir parçası — ama seçenek yelpazesi büyükşehirlerdeki gibi geniş değil, bu yüzden zamanla birkaç güvenilen yer benimsenip oraya alışılıyor. Kampüse yakın esnaf günlük öğün ihtiyacını karşılarken, şehir merkezine inildiğinde biraz daha çeşitli, oturup vakit geçirilebilecek yerler bulmak mümkün oluyor. Ders arasında hızlı bir şeyler atıştırmak isteyenler kampüs çevresini tercih ederken, hafta sonu arkadaşlarla oturup sohbet etmek için merkeze inmek daha alışılan bir tercih.

Mutfak burada gerçekten farklı bir dünya. Kazak mutfağının merkezinde et ve hamur işleri var; beşbarmak neredeyse herkesin mutlaka bir kez denediği bir lezzet, kazı denen at eti sucuğu ise ilk kez karşılaşınca alışması biraz zaman alan bir tat. Mantı, lagman ve plov gibi isimler kulağa tanıdık geliyor ama buradaki hâlleri Türkiye'deki karşılıklarından oldukça farklı — bu yüzden "aynı yemek" diye düşünüp gitmek yerine, paylaşılan bir isim taşıdıklarını, tarifin ve tadın burada kendine özgü olduğunu bilerek gitmek daha doğru. Baursak neredeyse her sofrada karşılaşılan bir hamur işi, kımız (fermente kısrak sütü) ve şubat (deve sütü) ise şehre geldikten sonra ilk kez tadılan, Türkiye'deki günlük mutfakta hiç karşılığı olmayan içecekler. Bu tatlara alışmak biraz zaman istiyor ama şehirde geçirilen dört yılın kültürel açıdan en zenginleştirici yanlarından biri de tam olarak bu — mutfağın da yeni bir şey öğrenmeyi gerektirmesi.

Gece geç saatte yemek bulmak kişiden kişiye, gidilen yere göre değişen bir konu. Genel eğilim akşam planlarının erken yapıldığı yönünde; gece yarısına doğru bir şeyler yemek isteyenlerin seçeneklerinin kısıtlı kalabileceğini düşünmek makul, ama bunu kesin bir kural olarak sunmak yerine, buraya gelen adayın kendi gözlemleriyle netleştireceği bir detay olarak bırakmak daha doğru.