Türkistan'ın yerel ekonomisi aslında iki farklı katmandan oluşuyor ve bunlardan hangisiyle karşılaşacağın, şehirde nerede vakit geçirdiğine göre değişiyor. Bölgenin geleneksel tabanı tarım — özellikle pamuk üretimi — ve buna bağlı hafif sanayi: tekstil, gıda işleme, inşaat malzemesi gibi üretim kolları. Ama bu üretim ekonomisi gündelik temasta pek görünmüyor; kampüsten merkeze indiğinde karşına çıkan şehir, tarım şehri değil, türbe etrafında şekillenmiş bir ziyaret ekonomisi.

Şehrin ekonomik nabzı büyük ölçüde Hoca Ahmed Yesevi Türbesi'ne gelen ziyaretçi akışıyla atıyor. Türkiye, Rusya, Özbekistan gibi ülkelerden yıl boyunca gelen ziyaretçi trafiği; otel, restoran, taşımacılık, hediyelik eşya gibi hizmet sektörünü canlı tutan asıl kaynak. Bu, doğrudan bir öğrenci geliri olmasa da merkezin neden bu kadar çok kafe, otel ve turizm işletmesiyle dolu olduğunu açıklıyor — merkez, bir üniversite şehrinden çok bir ziyaret şehri ekonomisiyle nefes alıyor, ve bu hareketlilik sezonluk dalgalanıyor.

Bu tablonun en somut yüzü Keruen-Saray kompleksi. Türbenin karşısına kurulan bu turistik kompleks kısa sürede şehrin markası hâline geldi ve etrafında otelcilik, restorancılık, perakende gibi bir istihdam alanı oluşturdu. Turizm veya işletme ilgisi olan bir öğrenci için bu, kampüs dışında somut bir sektörün varlığını görmek anlamına geliyor; bunun öğrenciye ne kadar açık, düzenli bir yarı zamanlı çalışma kapısı olduğunu söylemek zor, o yüzden burada bir fırsat vaat etmek yerine şehrin bu yönde canlı bir ekonomik damarı olduğunu söylemek daha doğru.

Üniversitenin kendisi de şehrin ekonomisiyle iç içe, ama farklı bir biçimde: Ahmet Yesevi Üniversitesi buraya baştan itibaren "Türkistan'ı kalkındırmak" misyonuyla kurulmuş bir kurum, ve bunun sonucu olarak şehrin günlük ticari ritmi büyük ölçüde akademik takvime bağlı işliyor. Dönem başladığında merkezdeki esnaf, kafeler, kırtasiyeler canlanıyor; yaz tatili veya ara tatillerde şehir gözle görülür şekilde sakinleşiyor. Türkistan'da yaşamak, ekonomik olarak da "üniversite şehri" olmanın ne demek olduğunu hissetmek demek — şehrin nabzı seninle birlikte atıyor.

Bütçe tarafında net bir şey söylemek zor. Yabancı bir kişinin Kazakistan'da çalışması işveren üzerinden yürüyen bir izin sürecine bağlı; bu sürecin yabancı öğrenciler için nasıl işlediği, başvurulan kuruma ve duruma göre değişebiliyor. Bu yüzden çoğu öğrenci burada bütçesini yerel bir yarı zamanlı işe değil, aileden gelen destek ve varsa üniversite üzerinden sağlanan resmî imkânlara göre planlıyor; parça zamanlı çalışmayı düşünen adayın bu konuyu kayıt öncesinde üniversiteden veya ilgili resmî makamdan ayrıca teyit etmesi gerekiyor.

Mezuniyet sonrası kariyer açısından bakıldığında, şehrin kendi ekonomik ölçeği — tarım, hafif sanayi ve turizm ağırlıklı yapısı — büyükşehirlerin sunduğu çeşitlilikte bir staj veya iş ekosistemi barındırmıyor. Kariyer planı genelde okulun sağladığı akademik altyapıyı Türkistan'da tamamlayıp iş hayatını Almatı, Astana ya da Türkiye'ye taşımak şeklinde şekilleniyor; şehrin kendisi bir kariyer merkezinden çok, eğitim sürecinin geçtiği yer olarak kalıyor.