Türkistan'da öğrenci olmanın en belirgin özelliği, kampüsün şehirle neredeyse iç içe geçmiş olması. Üniversite buraya sonradan eklenmiş bir yapı değil, şehrin bugünkü hâlini almasında doğrudan payı olan bir kurum — bu yüzden kendini "şehirde okuyan biri" değil, "üniversitenin bir parçası olan biri" gibi hissetmek daha olağan. Gündelik hayatın çoğu kampüs ekseninde dönüyor: sabah derse gitmek, öğlen aynı çevrede yemek yemek, akşam yine aynı bölgede arkadaşlarla buluşmak. Şehir küçük olduğu için kampüs dışına çıkmak bile büyük bir kopuş hissi yaratmıyor; kampüs ile şehir merkezi arasında net bir sınır çizmeden ikisini bir bütünün parçası gibi yaşamak burada yaygın.

Sıradan bir gün genelde sabah kampüse gitmekle başlıyor, derslerin arasında aynı fakülte binalarında ya da yakın çevrede vakit geçirmekle devam ediyor. Şehir büyük olmadığı için tanıdık yüzlerle sık karşılaşmak normal — bir hafta içinde aynı insanları birkaç kez farklı yerlerde görmek buradaki öğrenci hayatının doğal bir parçası. Bu da arkadaş edinmeyi kolaylaştırıyor; çoğu öğrenci ilk aylarda küçük bir çevre kuruyor ve bu çevre zamanla genişliyor. Farklı ülkelerden, farklı Türk topluluklarından gelen öğrencilerle aynı sınıfta, aynı yurtta ya da aynı kantinde bulunmak, alışılmadık gelse de kısa sürede sıradanlaşan bir deneyim.

Bölüm seçimi konusunda burada okuyacak birinin bilmesi gereken önemli bir ayrıntı var: Tıp ve Hukuk fakültelerine Türkiye'den öğrenci kabul edilmiyor. Üniversitenin sunduğu geniş fakülte yelpazesine rağmen, Türkiye'den gelen bir öğrencinin kampüs hayatı bu iki alanın dışında şekilleniyor — mühendislik, iktisadi ve idari bilimler, sosyal ve beşerî bilimler, sanat ve spor gibi bölümlerde okuyanların oluşturduğu bir öğrenci profili söz konusu. Bu, kampüs sosyal hayatının hangi bölümler etrafında yoğunlaştığını da bir ölçüde belirliyor.

Kampüs hayatının temposu, büyük şehirlerdeki üniversitelerin karmaşasından uzak. Vaktin büyük kısmı fakülte binaları, yurt ve kampüs çevresindeki ortak alanlarda geçiyor; şehir merkezine inmek bir rutin olmaktan çok, ara sıra yapılan bir çıkış gibi kalıyor. Bu da beraberinde bir dayanışma hissi getiriyor — herkesin benzer bir günlük düzeni paylaştığı, birbirine benzer zorluklarla (yeni bir ülke, yeni bir dil ortamı, ailesinden uzak olmak) karşılaştığı bir ortamda arkadaşlıklar genellikle hızlı kuruluyor. Şehrin taşıdığı manevi ve tarihî ağırlık kampüs dışına çıkıldığında hissediliyor olsa da, günlük rutin büyük ölçüde kampüs ve yakın çevresiyle sınırlı kalıyor; bu yönüyle Türkistan'da öğrencilik, şehri keşfetmekten çok kampüs etrafında kurulan küçük ama sıkı bir hayatı ifade ediyor.