Gaziantep'e ilk adım attığın an şehri tek bir kareyle özetleyemeyeceğini hemen anlıyorsun. Otobüsten iner inmez gördüğün Gaziantep, arkadaşının indiği Gaziantep'ten bambaşka olabiliyor — biri geniş bir üniversite bulvarında iniyor, biri tarihî bir çarşının hemen yanı başında, biri şehrin yeni kurulmuş bir semtinde, biri hastane-üniversite kompleksinin ortasında, biri de havalimanı yoluna açılan sakin bir yerleşkede. Bu yüzden ilk hafta aslında "Gaziantep'i tanımak" değil, "kendi düştüğün köşeyi tanımak" şeklinde geçiyor; şehrin tamamını kafanda birleştirmek biraz zaman alıyor, çünkü gerçekten de tek bir merkez etrafında değil, birkaç ayrı karakterin yan yana durduğu bir yapı bu.

İlk günlerde dikkat çeken şey genelde şehrin büyüklüğü oluyor — kalabalık, hareketli, gerçek bir kent havası var; küçük bir taşra üniversite şehri beklentisiyle gelenler bunu ilk trafik ışığında, ilk otobüs kalabalığında fark ediyor. Bu bazen ürkütücü değil ama biraz "toparlanmam lazım" hissi veriyor; ilk hafta nereye gideceğini, hangi otobüsün nereye gittiğini çözmek küçük bir uğraş gibi geliyor. Ama şehir kaba ya da soğuk hissettirmiyor; sokakta sorduğun birinin tarifi uzatıp gitmesi, esnafın seni yabancı görüp de itmemesi, ilk haftadan itibaren "buraya alışabilirim" hissini besliyor.

Şehrin fiziksel dokusu da ilk izlenimi şekillendiriyor: bir tarafta eski, dar sokaklı, taş dokulu bir çekirdek var; bir tarafta geniş bulvarlı, düzenli, yeni yapılaşmış bir semt; bir başka tarafta daha sanayi kokan, mesai temposuyla akan bir bölge. Aynı şehirde bu kadar farklı manzarayla karşılaşmak, ilk günlerde biraz kafa karıştırıcı olsa da, kısa sürede bir avantaja dönüşüyor — çünkü kendi yaşadığın semtin ritmini bulduğunda, şehrin geri kalanı senin için keşfedilecek ayrı bir alan gibi kalıyor.

Havası da ilk gelenleri şaşırtan detaylardan biri; özellikle yaz aylarında gelenler kurak, sıcak bir havayla karşılaşıp bunu kalıcı sanabiliyor, oysa şehir mevsim döngüsünde oldukça değişken bir yüz gösteriyor — ama bu ayrıntıyı zaten gündelik hayat başlığında daha çok hissedeceksin.

İlk hafta genelde biraz dağınık geçiyor — nereye gidileceği, hangi durağın nereye çıktığı, hangi mahallenin şehrin neresinde kaldığı yavaş yavaş oturuyor. Ama ikinci ya da üçüncü haftada artık kendi rotanı kurmuş oluyorsun: hangi sokaktan geçeceğini, akşam nereye ineceğini, hafta sonu nereye gideceğini biliyorsun. İlk izlenim zamanla yumuşuyor; başta "büyük ve dağınık" gibi hissettiren şehir, birkaç ay sonra "kendi köşesi olan, ama istediğinde başka bir köşesine de gidebildiğin" bir yer hâline geliyor.

Gaziantep'i ilk haftalarda en iyi anlatan kelime muhtemelen "çok yüzlü" olurdu — ilk bakışta tek bir şehir gibi değil, birbirine komşu birkaç farklı şehir gibi hissettiriyor, ve tercihini yaparken hangi yüzüyle karşılaşacağını bilmek, alışma sürecini büyük ölçüde belirliyor.