Gaziantep'e ilk geldiğinde fark ettiğin şeylerden biri şehrin büyüklüğü oluyor. Burası küçük bir üniversite kasabası değil; merkez ilçeleri Şahinbey ve Şehitkamil, ülke çapında nüfus sıralamalarında ilk sıralarda yer alıyor — yani buraya gelen öğrenci, herkesin birbirini tanıdığı küçük bir yerleşime değil, gerçek bir metropolün içine giriyor. Bunun gündelik hayata yansıması şu: şehir seni "yeni gelen öğrenci" diye özel bir kategoriye koyup fazlasıyla ilgilenmiyor, ama seni de yutmuyor. Kalabalığın içinde kendi rutinini kurman, istediğin gibi hareket etmen, bir semtte tanınmadan yaşaman mümkün. Bu ölçek bazen ilk haftalarda "burada kimseyi tanımıyorum" hissini güçlendirebiliyor, çünkü şehir senin varlığından bağımsız kendi hayatını zaten sürdürüyor.

Gaziantep'in kimliğinde güçlü bir yerel aidiyet var — şehrin "Gazi" unvanını Kurtuluş Savaşı'ndaki direnişiyle kazandığı, buradaki insanların şehirlerine dair anlattığı hikâyelerin, sohbetlerin arka planında hep bir yerde duruyor. Bu, şehri kozmopolit bir geçiş noktası gibi değil, kendi tarihine ve kimliğine sahip, köklü bir yer gibi hissettiriyor. Yerel halk genellikle geleneksel değerlere bağlı; aile büyükleriyle aynı mahallede yaşayan, uzun yıllardır aynı esnaftan alışveriş yapan bir doku hâkim. Bu, dışarıdan gelen bir öğrenci için bazen daha muhafazakâr bir gündelik hayat anlamına gelebiliyor — ama aynı zamanda insanların birbirine ve misafire karşı nasıl davrandığını da şekillendiriyor. Zamanla mahalledeki bakkalın, kantindeki teyzenin ya da minibüsteki şoförün seni hatırlaması hoş bir şey oluyor; ama bunun ne kadar hızlı ve ne ölçüde gerçekleştiği kişiden kişiye, semtten semte değişiyor.

Şehirde kayda değer bir Suriyeli nüfus da yaşıyor; bu resmî kayıtlarda da görünen, şehrin demografik tablosunun bir parçası. Bunun gündelik ilişkilere nasıl yansıdığı konusunda genelleme yapmak doğru olmaz — bazı öğrenciler bunu şehrin çok dilli, çok katmanlı bir yapısı olarak deneyimlerken, kimileri için bu hiç fark etmeyen bir ayrıntı kalıyor. Kesin olan şu ki şehir tek renkli, homojen bir yapı değil.

İletişimde bölgesel bir ağız ve yerel bir konuşma tarzıyla karşılaşman doğal; ilk günlerde bazı kelimeler ya da vurgular yabancı gelebiliyor, ama bu genellikle birkaç hafta içinde alışılan, hatta zamanla sevilen bir ayrıntıya dönüşüyor. Yeni gelen bir öğrencinin buraya uyumu, büyük şehrin anonimliğiyle yerel halkın köklü, sıcak ama temkinli tavrının bir bileşimi üzerinden şekilleniyor — ne herkesin seni hemen kucakladığı bir yer, ne de tamamen yabancı kalacağın bir kalabalık.