Van'da öğrenci olmanın günlük ritmi, büyük ölçüde kampüsün nerede durduğuyla şekilleniyor. YYÜ'nün Zeve Kampüsü şehir merkezinden epey uzakta, göl kıyısında kendi başına bir yerleşke; bu da günün büyük kısmının kampüs içinde geçmesi anlamına geliyor. Sabah dersine gitmek, öğleni geçirmek, akşamüstü arkadaşlarla oturmak — bunların hepsi genellikle aynı geniş alanın içinde oluyor. Kampüsün kendi hastanesi, kütüphanesi, spor tesisleri, kültür merkezi ve yurtları olması, ihtiyaç duyulan şeylerin çoğuna şehre inmeden ulaşabilmeyi sağlıyor. Bu bazen rahatlık, bazen de "her gün aynı alanda dönüp duruyorum" hissi yaratabiliyor; sınırları geniş ama yine de sınırlı bir dünya.

Kampüs hayatının kendine has bir ayrıntısı var: burada yaşayan, fakülteler arasında dolaşan, bazı öğrencilerin gün içinde selamlaştığı Van kedileri. Kampüste bir merkezleri olduğu için kedilerle karşılaşmak turistik bir şey değil, günlük hayatın sıradan bir parçası — ders çıkışı bahçede otururken ya da kütüphaneye giderken bir kedinin yanından geçmesi zamanla fark bile edilmeyen bir ayrıntıya dönüşüyor.

Arkadaşlık kurma konusunda ilk aylarda benzer bir şey yaşanıyor genellikle: kampüsün kompakt bir düzeni olduğu için aynı yurtta kalanlar, aynı fakültede okuyanlar ya da yemekhanede sürekli karşılaşılan kişiler zamanla tanıdık yüzlere dönüşüyor. Şehrin geneline dair arkadaşlık kurma kolaylığına dair kesin bir şey söylemek doğru olmaz, ama kampüs içi sosyal çevrenin oturması genellikle çok uzun sürmüyor; aynı derse giren, aynı yolu paylaşan insanlarla tekrar tekrar karşılaşmak bunu kolaylaştırıyor.

Sıradan bir gün genellikle sabah kampüse gidiş, dersler, öğle arası yemekhane ya da kampüs içi kafeteryalarda geçen bir mola, öğleden sonra kütüphanede ya da fakülte koridorlarında devam eden bir ritimle şekilleniyor. Akşam olduğunda bir kısmı yurda ya da kaldıkları eve dönerken bir kısmı da kampüs içindeki sosyal alanlarda vakit geçirmeyi tercih ediyor; şehir merkezine inmek ise günün rutini değil, daha çok hafta içinde ya da hafta sonu ayrıca planlanan bir çıkış oluyor. Bu da gündelik hayatın ağırlık merkezinin şehir değil kampüs olduğunu gösteriyor — merkezle ilişki daha çok ihtiyaç ya da sosyalleşme amacıyla kurulan, ekstra bir hareket.