Van'a ilk gelenlerin çoğu, otobüsten ya da uçaktan indiği ilk saatlerde bir şaşkınlık yaşıyor: zihinlerindeki "ücra bir Doğu kasabası" tahayyülü, karşılarına çıkan geniş caddeler, kalabalık merkez ve bitmeyen bina silüetiyle hemen çözülüyor. Van, tahmin edilenin çok ötesinde büyük ve kalabalık bir şehir — bu ilk fark, aslında zihinde kurulan senaryoyu en baştan bozan şey oluyor. Küçük bir yerleşkeye, sakin bir kasaba hayatına hazırlanarak gelenler, ilk günün sonunda "burası düşündüğümden çok daha büyük bir şehirmiş" diye not alıyor kendine.

Şehri asıl ayırt eden görüntü ise biraz zaman alarak kendini gösteriyor: gölün kıyısına ulaşıldığında. Bu, "burada deniz yok" beklentisinin kırıldığı an oluyor — çünkü karşında ufku olan, dalgalanan, kıyıya vuran bir su kütlesi buluyorsun. Yerel halkın buna "deniz" demesi ilk anda tuhaf gelse de, gölü görünce bu adlandırma bir anda mantıklı hale geliyor. Kara şehri beklentisiyle gelenler için bu görüntü, şehrin akılda kalan ilk sahnelerinden biri oluyor.

İlk haftalarda dikkat çeken bir başka şey de sabah kahvaltı sofralarının şehirdeki yeri. Merkeze inince, kahvaltının burada bir öğün değil, adeta bir ritüel olduğunu fark ediyorsun — masaya art arda gelen tabaklar, çeşit çeşit peynirler, reçeller... Bu, Van'ı zihninde başka hiçbir şehre benzetemeyeceğin ilk imgelerden biri haline geliyor. "Buraya has bir şey görüyorum" hissi genellikle ilk kez böyle bir sofrada oturunca oluşuyor.

Şehrin tarihî dokusuyla tanışmak da benzer bir etki bırakıyor. Göl kıyısında yükselen kale, gölün ortasındaki adaya bakan tarihi kilise — bunlar ilk haftalarda genellikle bir gezi ya da fotoğraf paylaşımı vesilesiyle karşılaşılan, "bu şehir bin yıllardan beri buradaymış" hissini veren görüntüler. Modern ve kalabalık bir merkezin hemen yanı başında bu kadar eski bir katmanın durması, ilk tanışıklıkta beklenmedik bir zenginlik gibi geliyor.

Bununla birlikte şehrin fiziksel görünümünde dikkat çeken bir başka şey, bina dokusunun oldukça yeni olması. Merkezde yürürken göze çarpan bu yenilenmiş kent görüntüsünün nedeni, geçmişte yaşanan büyük depremler sonrasında şehrin büyük bölümünün yeniden inşa edilmiş olmasıymış. Yeni gelenler bunun sebebini genellikle sonradan öğreniyor, ama ilk bakışta fark ettikleri şey sadece şu oluyor: sokaklar, binalar beklenenden daha düzenli ve yeni görünüyor.

İlk haftalar genellikle bu kadar büyük ve farklı bir yere gelmenin getirdiği hafif bir tedirginlikle geçiyor, ama bu duygu çoğunlukla kısa sürüyor. Şehir, ilk bakışta göz korkutacak kadar büyük dursa da günlük rutinler oturduğunda —market, kampüs, merkez arasında gidip gelmeye başladıkça— bu büyüklük hissi yerini tanıdıklığa bırakıyor. İlk izlenimle zaman içindeki izlenim arasındaki en büyük fark da bu: ilk günlerde şehir "büyük ve yabancı" gelirken, birkaç ay sonra aynı şehir "büyük ama artık kendi şehri" gibi tanımlanmaya başlıyor.

Van'ın atmosferini bir kelimeyle özetlemek gerekirse, akla gelen şey genellikle "beklenmedik" oluyor — çünkü şehir, ne önceden çizilen klişelere ne de "sıradan bir kampüs şehri" tanımına tam olarak uyuyor; kendine has bir ölçek ve doku taşıyor.