Van'a ilk gelen bir öğrencinin kafasındaki resim genelde yanlış çıkıyor: doğunun ücra, küçük bir kasabası bekleyip kendini bambaşka bir ölçekte buluyorsun. Van aslında bölgenin nüfus bakımından en büyük ili ve büyükşehir statüsünde bir kent — yani merkeze indiğinde karşına çıkan şey köy pazarı değil, gerçek bir şehir kalabalığı, çok ilçeli bir idari yapı, işleyen bir şehir merkezi. Bu ölçek farkı ilk haftalarda şaşırtıcı geliyor; "büyükşehir" etiketini duyup gelen biri bunu somut olarak hissediyor, "küçük şehir" beklentisiyle gelen biri de aynı şekilde şaşırıyor, ama ters yönde.

Bu büyüklüğün öğrenciye yansıması şöyle oluyor: kampüs dışına çıktığında etrafındaki insan çoğunluğu üniversiteli değil, şehrin kendi gündelik nüfusu. Van'da öğrenci "şehri domine eden" bir grup değil, büyük bir kentin içine karışan bir parça. Bunun bir sonucu da şu: yerel halk üniversiteliye yabancı değil — yıllardır büyük bir üniversitenin şehirde olması, öğrenci varlığının kanıksanmış olması demek — ama şehrin günlük ritmi öğrenciye göre şekillenmiyor, öğrenci şehrin ritmine uyum sağlıyor.

Nüfus yapısının etnik ya da dini bileşimi konusunda kesin bir şey söylemektense şunu söylemek daha doğru: Van, yüzyıllardır üzerinde farklı katmanların iz bıraktığı, kadim bir yerleşim geçmişine sahipmiş, ve bu geçmiş şehrin kimliğinde hissediliyor. Ama günlük hayatta karşılaşacağın sosyal doku hakkında net bir genelleme yapmak yerine, bunun kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişebileceğini söylemek gerekir; buraya dair kesin bir "şöyledir" cümlesi kurmak doğru olmaz.

Buradaki tabloyu tek boyutlu okumamak lazım. Van aynı zamanda genç nüfusunu büyük ölçüde başka şehirlere yollayan bir il — yani şehir kalabalık ve büyük ama aynı zamanda kendi gençlerini tutmakta zorlanıyor. Dışarıdan gelen bir öğrenci için bunun sonucu şu: çevrende, senin gibi eğitim için gelmiş ya da mezun olduktan sonra büyük şehre gitmeyi planlayan çok sayıda insan buluyorsun; şehirde kalıcı bir hayat kurma fikri yerelde de tartışmalı bir konu. "Buraya alışıp kalırım" hissi kadar "buradan sonra nereye" sorusu da havada asılı duruyor — öğrenciler arasında paylaşılan, üstü örtülü bir ortak duygu bu.

İlk birkaç hafta genelde bir tanışma dönemi gibi geçiyor; şehir merkezine ilk indiğinde etraf kalabalık ve tanıdık gelmiyor ama zamanla belli sokaklar, belli esnaf, belli güzergahlar tanıdık hâle geliyor. Buraya dair "esnaf seni hatırlar" ya da "arkadaşlık çok kolay kurulur" gibi kesin bir iddia yapmak doğru olmaz — kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişen bir deneyim bu, zamanla oturduğu söyleniyor; ama şehrin büyük ölçeği, yeni gelen birinin görünmez kalabileceği kadar da geniş bir alan sunuyor. Van'da kendini bir üniversite kasabasının merkezinde değil, kendi ritmi olan büyük bir kentin bir köşesinde bulacaksın; uyum süreci şehrin küçüklüğüne değil, bu geniş ölçeğe alışmakla ilgili oluyor.