Diyarbakır'da bir gün genellikle sandığından yavaş başlıyor. Sabah kampüse gitmeden önce şehir henüz uyanmamış oluyor; merkez saat sekizde değil, daha ileri bir vakitte hareketleniyor. Bu yüzden sabahları sakin geçiyor, gece hayatı ise özellikle hafta içi günlerde erken kapanıyor — büyükşehirlerdeki gibi gece yarısına kadar süren bir sokak canlılığı beklemeden gelmek gerekiyor.

Gündüz ritmi ise tamamen farklı bir enerjiyle akıyor. Ders arası ya da hafta sonu merkeze inildiğinde şehrin nabzı Suriçi'nde atıyor; buradaki günlük yürüyüş güzergâhının omurgasını genellikle Ulu Cami çevresi oluşturuyor. Sokaklar oraya doğru kendiliğinden yönlendiriyor insanı, bir yere gitme kararı almadan da yürürken kendini o eksende buluyorsun. Bu yürüyüş zamanla haftalık rutine karışan bir alışkanlığa dönüşüyor — ders çıkışı arkadaşlarla buluşup oradan başlayan, sonra dar sokaklarda kaybolan bir gezinti.

Şehrin diğer nefes alma noktası Dicle vadisi. Kalenin dibinden başlayıp nehre uzanan bu geniş yeşil alan, kapalı mekânların dışına çıkma ihtiyacını karşılayan pratik bir çözüm gibi işliyor; sınav döneminin ortasında ders çalışmaktan sıkılan biri buraya inip biraz yürüyebiliyor, hafta sonu birkaç arkadaş toplanıp piknik yapabiliyor. Bu kadar büyük bir metropolde böyle bir vadiye yürüme mesafesinde erişebilmek günlük hayata beklenmedik bir rahatlık katıyor — kampüsten çıkıp bir saat içinde hem şehir merkezinde hem de doğanın içinde olabiliyorsun.

Suriçi'nde vakit geçirenler için bir başka durak da Dengbêj Evi civarı; buraya özel bir plan yaparak gitmek gerekmiyor, zaten o bölgede dolaşırken yolun üzerine çıkıyor. İçeri girip biraz oturmak, ne olduğunu merak edip bakmak, günlük gezintinin doğal bir parçası hâline geliyor — büyük bir kültürel program beklemeden, sokakta yürürken denk gelinen bir ara durak gibi.

Genel olarak şehrin günlük ritmi ne aşırı hızlı ne de sıkıcı derecede durgun; sabahları sakin, öğleden sonraları merkezde hareketli, akşamları ise erken sakinleşen bir düzen izliyor. Bu döngüye alışmak ilk haftalarda biraz tuhaf gelse de, kısa sürede günün akışına oturuyor.