Sıradan bir gün genelde kampüste geçiyor; Dicle Üniversitesi'nin yerleşkesi kendi içinde neredeyse bir kasaba gibi işliyor, yani ders-yemek-kütüphane-arkadaş buluşma rutini şehir merkezine hiç inmeden de tamamlanabiliyor. Bunun bir nedeni üniversitenin kökeninde yatıyor: Dicle Üniversitesi bir tıp fakültesi çekirdeğinden büyümüş, bu yüzden kampüs kültürü sağlıkla iç içe. Fakülte binalarının hemen yanı başında üniversite hastaneleri var; koridorda önlüklü tıp öğrencileriyle mühendislik ya da edebiyat öğrencisi aynı yemekhanede karşılaşıyor, aynı otobüsü bekliyor. Bu iç içelik ilk başta garip gelse de zamanla kampüsün karakterinin bir parçası hâline geliyor — üniversite sadece ders yeri değil, aynı zamanda bölgenin sağlık merkezi olarak da nefes alıyor, ve bu şehrin genel havasına da yansıyor: Diyarbakır'da okumak dendiğinde akla önce bu kampüs-hastane birlikteliği geliyor.

Arkadaşlık kurmak, anlatılanlara bakılırsa, ilk hafta sanıldığından daha kolay ilerliyor. Sınıf arkadaşlarıyla ders arasında oturulan çay molaları, yurt koridorunda kurulan sohbetler, aynı topluluğa üye olmak — bunlar üzerinden tanışıklık hızlı gelişiyor. Üniversitede çok sayıda öğrenci topluluğu var ve bunlar arasında halk oyunları en çok rağbet göreni; her yıl düzenlenen şenlik, farklı bölümlerden öğrencilerin bir araya geldiği önemli buluşma noktalarından biri. Kulüplere katılmak, yalnız yeni şehre gelmiş birinin kendine bir çevre kurmasının en pratik yollarından biri oluyor.

Kampüs içindeki sosyal tesisler — kütüphane, spor alanları, kongre merkezi gibi yapılar — günlük hayatın önemli bir kısmını kampüs sınırları içinde tutuyor. Ders çıkışı arkadaşlarla oturulacak bir yer bulmak, kütüphanede grup çalışması yapmak ya da akşamüstü spor tesislerine uğramak için şehir merkezine gitmeye gerek kalmıyor. Bu da özellikle ilk yıl, henüz şehri tam çözememişken, bir güven alanı sağlıyor: kampüsün kendi ritmine alışmak, şehrin tamamına alışmaktan daha hızlı oluyor.

Zamanla merkeze inme alışkanlığı da gelişiyor — arkadaş grubuyla hafta sonu buluşmak, farklı bir ortamda vakit geçirmek isteyenler için şehir merkezi bir seçenek olarak duruyor. Ama üniversite hayatının ağırlık merkezi kampüsün kendisi. Derslerin, sağlık kampüsünün, yurtların, sosyal tesislerin bir arada olduğu bu düzen, bir yandan pratiklik sağlarken bir yandan da günlük hayatı büyük ölçüde kampüs sınırları içine hapsedebiliyor; bu da herkesin aynı şekilde deneyimlemediği bir denge.