Ankara'da yemek meselesi, hangi eksende okuduğuna göre biraz değişir ama genel eğilim şu: dışarıda yemek öğrenci hayatının doğal bir parçası, özellikle ders arası ya da akşam saatlerinde arkadaşlarla buluşmanın en kolay yolu kantin dışına çıkmak. Kampüs yemekhanesi günlük rutinin bel kemiği olsa da, hafta içinde bile öğrenciler en az birkaç kez dışarıda bir şeyler atıştırmayı tercih ediyor.

Kızılay bu konuda şehrin doğal buluşma noktası — dersten çıkıp merkeze inen öğrenci sayısı hiç az değil, çünkü hem farklı üniversitelerden insanlarla karşılaşma ihtimali yüksek hem de seçenek bolluğu var. Sakarya Caddesi çevresi özellikle cuma-cumartesi akşamları öğrenci kalabalığıyla dolduğu söyleniyor; hızlı, pratik, cepteki parayla idare edilebilecek yerlerin yoğunlaştığı bir bölge burası. Cebeci ve Beşevler gibi kampüse daha yakın mahallelerde ise iş biraz daha sakin ilerliyor — mahalledeki esnaf öğrenciyi tanıyor, günlük uğrak noktaları oluşuyor, sırf yemek için merkeze inmeye gerek kalmıyor. Bahçelievler-Emek kuşağı da kafe ve basit yemek mekânı yoğunluğuyla biliniyor, kampüse yakınlığıyla gündelik rotaya kolayca giriyor.

Geç saatte karnını doyurma konusunda şehir merkezi ve kampüs çevreleri arasında fark var; merkezde gece geç saate kadar açık kalan yerler bulmak zor değil, ama kampüsten uzaklaştıkça seçenekler daralıyor. Bu yüzden özellikle sınav dönemlerinde ya da gece geç kalınan buluşmalarda, öğrenciler genelde merkeze yakın kalmayı ya da elde ne varsa onunla idare etmeyi öğreniyor.

Ankara'nın kendine ait bir mutfak kimliği olduğunu söylemek mümkün — bu şehre gelen bir öğrencinin mutlaka duyacağı isimler var: Ankara tava, kuzu eti ve arpa şehriyeyle yapılan, İstanbul'daki simitle karıştırılmaması gereken kendine özgü, koyu renkli ve gevrek Ankara simidi, Ankara döneri. Bunlar turistik bir vitrin değil, günlük hayatın içinde karşılaşılan, arada bir "hadi bugün ondan yiyelim" denen şeyler. Beypazarı kurusu ya da Kalecik çöreği gibi çevre ilçelerden gelen tatlar da zaman zaman sofraya düşüyor, özellikle biri memlekete gidip geldiğinde ya da pazardan bir şeyler alındığında.

Şehrin nüfusunun büyük bölümü farklı illerden göç etmiş olduğu için, mutfak çeşitliliği de oldukça geniş — hangi mahalleye gidilirse gidilsin, o bölgeye has bir lokanta ya da esnaf lokantası bulmak zor değil. Bu, Ankara'ya özgü bir iddia değil ama şehrin günlük yeme kültürünü zenginleştiren bir gerçek; farklı memleket mutfaklarını denemek isteyen öğrenci seçenek sıkıntısı çekmiyor.

Bütçe açısından bakıldığında, kampüs çevresindeki esnaf lokantaları ve basit ev yemeği tarzı yerler genelde öğrencinin en çok başvurduğu seçenek oluyor; merkezdeki daha "sosyalleşme amaçlı" mekânlar ise arada bir gidilen, özel bir buluşma için ayrılan yerler olarak konumlanıyor. İkisi arasında gidip gelmek, dört yıl boyunca doğal olarak öğrenilen bir denge.