Ankara'da "sıradan bir gün nasıl geçer" sorusunun tek bir cevabı yok — çünkü hangi üniversitede, hangi fakültede okuduğun günün ritmini baştan belirliyor. Cebeci'de, Ankara Üniversitesi'nin Hukuk, Siyasal Bilgiler ya da İletişim öğrencisiysen gün kampüs kapısından çıkınca bitmiyor; kampüs zaten mahallenin içinde, dersten çıkıp Kurtuluş'ta bir çayhaneye oturmak ya da öğleden sonra Kızılay'a yürüyerek inmek gündelik akışın doğal bir parçası. ODTÜ'de okuyan biri için gün büyük ölçüde kampüsün kendi sınırları içinde geçiyor — sabah ormanın içinden yürüyerek derse gitmek, öğleden sonra Eymir kıyısında ders çalışmak ya da bir kulüp etkinliğine katılmak, günün çoğunu şehre hiç inmeden tamamlamak mümkün. Beytepe ya da Bilkent'te okuyanlar içinse gün köprü ya da ring otobüsüyle kampüse girip çıkmak üzerine kurulu; günün büyük kısmı tepenin üstünde geçiyor, şehir merkezine inmek ayrı bir plan, ayrı bir karar gerektiriyor. Yani "Ankara'da öğrenci olmak" tek bir cümleyle özetlenecek bir deneyim değil; aynı şehirde okuyan üç farklı öğrencinin günü birbirine hiç benzemeyebiliyor.

Arkadaşlık kurma süreci de büyük ölçüde bu eksenin şekline bağlı. Kampüsü mahalleye gömülü olan fakültelerde arkadaş çevresi hem sınıftan hem de aynı sokakta, aynı yurtta kalan insanlardan kuruluyor; kampüs-ada tipindeki yerleşkelerde ise sosyal hayat daha çok kampüs içi kulüpler, yurt arkadaşlıkları ve ortak etkinlikler üzerinden ilerliyor. Genel olarak ilk haftalarda tanışıklık kurmak zor değil, ama bunun hızı ve şekli okuduğun yere göre değişiyor — bir yerde bu iş sokakta, kahvede kendiliğinden oluyor, bir başka yerde daha çok organize kulüp ya da topluluk etkinlikleri üzerinden şekilleniyor.

Kampüs hayatının yoğunluğu da üniversiteden üniversiteye fark gösteriyor; bazı yerleşkelerde kulüp ve etkinlik hayatı oldukça canlı yaşanıyor, bazılarında bu daha sönük kalabiliyor. Net bir genelleme yapmak yerine şunu söylemek daha doğru: Ankara'da okuyacağın kampüsün sosyal hayatını, o kampüsün fiziksel yapısı büyük ölçüde belirliyor — şehrin içine gömülü bir yerleşkede sosyal hayat şehirle iç içe akarken, kendi başına bir ada gibi duran kampüslerde sosyal hayat daha çok kampüsün kendi imkânlarına bağlı kalıyor.

Ankara'nın öğrenci gündeliğine kattığı farklı bir şey de, okurken sektörle temas kurma imkânının bir hayal değil, kurumsallaşmış bir alışkanlık olması. Şehrin kamu ağırlıklı, savunma ve Ar-Ge kümesiyle örülü ekonomik dokusu sayesinde bazı bölümlerde staj ya da proje üzerinden sektöre değmek dersliğin dışına taşan bir rutin hâline geliyor — bir mühendislik öğrencisi için teknokent bünyesinde bir projede yer almak, bir başkası için düzenli aralıklarla işyerinde geçirilen dönemlerin ders takvimine gömülü olması, gündelik hayatın sıradan bir parçası olabiliyor. Bu her bölüm için aynı ölçüde geçerli değil elbette, ama Ankara'da "okurken çalışma hayatına dokunmak" birçok öğrenci için soyut bir hedeften çok, takvime yazılmış bir gerçeklik.

Öğrencilerin vakit geçirdiği ortak noktalar da eksenler arasında değişse de, şehrin merkezi çoğu öğrenci için er ya da geç bir buluşma noktasına dönüşüyor; hangi kampüste okursan oku, arkadaşlarla buluşmak için şehrin merkezine inmek gündelik hayatın bir yerinde mutlaka karşına çıkıyor. Ama bu buluşmanın sıklığı ve şekli, yine okuduğun yerin şehre ne kadar gömülü ya da ondan ne kadar uzak olduğuna göre farklılaşıyor — kimi için bu günlük bir alışkanlık, kimi için haftanın belirli günlerine sıkışan bir plan.