Ankara'yı bir bütün olarak "şehir" diye tarif etmek biraz eksik kalır; burada yaşayan öğrenci için asıl soru "Ankara'nın neresinde yaşıyorsun" sorusudur, çünkü günlük ritim semtten semte köklü şekilde değişir. Aynı şehirde okuyan iki öğrencinin günü birbirine hiç benzemeyebilir — biri sabah kalkıp beş dakikada dersliğe yürür, öbürü kampüs servisiyle şehrin dışına çıkar gibi hisseder. "Ankara'da hayat nasıl" sorusunun tek bir cevabı yok; birkaç ayrı ritim var ve öğrenci zamanla kendi eksenine ait bir tempo edinir.

Kızılay bu eksenlerin ortak buluşma noktası sayılır. Hangi üniversitede okursa okusun, öğrenciler er ya da geç kendini bir cuma akşamı Kızılay'da bulur — ders çıkışı arkadaşlarla buluşmak, kitapçı gezmek, sadece yürüyüp vakit geçirmek için. Burası hafta içi de hafta sonu da hareketli kalan, kolay yorulmayan bir merkez; gündüz kalabalığı akşam farklı bir kalabalığa dönüşür ama meydan hiç boşalmaz gibi hissedilir. Ulus ise bambaşka bir ritme sahip. Şehrin eski merkezi olan bu bölge artık öğrencinin gündelik yaşamının kalbi değil — ama günün birinde dersten çıkıp o tarafa yürüyen biri, Kızılay'ın hızından bambaşka, daha ağır ve sakin bir şehir dokusuyla karşılaşır. Ankara'nın bu iki merkezli yapısı, "şehrin merkezi tek bir yer değil" hissini gündelik hayatta fiilen yaşatır; birinde hız ve kalabalık, diğerinde tarihi bir sükunet bulunur.

Cebeci ya da Beşevler-Bahçelievler gibi kampüs çevresi mahallelerde yaşayan öğrenci için gündelik hayat daha küçük ölçekli işler. Sabah kalkıp kampüse yürümek, öğlen fakültenin hemen dışındaki bir kafede oturmak, akşam markete uğrayıp yurda veya eve dönmek — bu semtlerde günlük ihtiyaçlar genelde kampüsün birkaç sokak çevresinde çözülür, merkeze inmek zorunlu değildir. Bu, şehrin büyüklüğünü günlük hayatta hissetmemeyi sağlar; öğrenci Ankara'nın büyük bir metropol olduğunu bilir ama yaşadığı çevre kendi ölçeğinde küçülür. ODTÜ ya da Beytepe-Bilkent hattında okuyanlar için ise ritim daha da içe döner: kampüs kendi başına küçük bir yerleşim gibi işler, günün büyük kısmı kampüs sınırları içinde geçer, şehrin gürültüsü uzaktan hissedilen bir şey olur. Bu, bazıları için rahatlatıcı bir sakinlik, bazıları için ise şehirden kopukluk hissi yaratabilir.

Genel olarak Ankara'nın temposu yorucu bir büyükşehir hızında değil; kalabalık ama telaşlı değil denebilir. Hafta içi günler ders-kütüphane-yemekhane arasında geçerken, akşamlar semte göre değişen ama genelde makul bir hareketlilikte sürer. Hafta sonu ise şehir bir anda sakinleşir — kamu kurumlarının yoğun olduğu bir şehir olması hafta sonlarını daha durgun kılar, bu da bazıları için dinlendirici, bazıları için "hareket az" hissi yaratabilir. Günlük ihtiyaçlar — market, eczane, kırtasiye, berber — çoğu semtte kolay karşılanır; öğrencinin bu konuda özel bir zorluk yaşadığını söylemek doğru olmaz. Sonuçta Ankara'da yaşamak, tek bir şehir deneyimi değil, hangi ekseni seçtiğine bağlı birkaç farklı gündelik ritmin toplamı gibi işler.