Ankara'da kültürel hayatı anlamak için önce şehrin iki farklı yüzünü görmek gerekiyor: Kızılay'ın hareketli, güncel dokusu ile Ulus'un tarihî sessizliği. Kızılay tarafında hayat kitap ve sohbet etrafında dönüyor sayılır — Karanfil Sokak'taki kitapçılar çarşısı, ders arasında ya da akşamüstü uğranılan bir rota, Dost Kitabevi'nin önü de yıllardır buluşma noktası olarak anılıyor. Bu, planlı bir kültür etkinliğinden çok günlük ritmin parçası; kitapçı vitrinlerine bakarak yürümek, arkadaşını orada beklemek Kızılay'da yaşayan öğrenciler için sıradan bir alışkanlık. Aynı şehrin biraz kuzeyinde, Ulus'a inildiğinde hava değişiyor. Ankara Kalesi'nin gölgesinde, Hacı Bayram-ı Veli Camii'nin çevresinde kurulu eski şehir dokusu, Kızılay'ın yayalaştırılmış modern caddelerinden bambaşka bir zaman hissi veriyor; burada ders çıkışı yürüyüş yapmak, dar sokaklarda kaybolmak neredeyse tarihe adım atmak gibi. ASBÜ'de okuyanlar için bu doku dışarıdan izlenecek bir manzara değil, kampüsün kendisinin içinde yaşanan bir gerçeklik.

Üniversitelerin kendi kültür-sanat kurumları da şehrin bu tablosuna ayrı katmanlar ekliyor. Bilkent'in kendi senfoni orkestrası ve konser salonu olması, kampüs içi kültürel hayatın şehir merkezine inmeden de var olabildiğini gösteriyor; Beytepe-Bilkent tepesinde okuyan biri için bu, hafta içi bir akşamı kampüsten çıkmadan geçirebilmek demek. ODTÜ'de ise kültür daha çok kampüsün kendi geleneğinden besleniyor — yıllardır süren ağaç dikme alışkanlığı, kuşaklar boyunca aktarılan bir aidiyet biçimi hâline gelmiş; bugünkü öğrenciler de bu ormanın içinde, gölün kenarında geçirdikleri zamanı bir sanat etkinliği kadar değerli buluyor.

Ankara'nın kültürel kimliğinde bir de daha resmî, kurumsal bir katman var: şehrin coğrafi işaretle tescillenmiş yerel ürünleri — dönerinden simidine, Kalecik Karası'ndan höşmerimine kadar uzanan bir liste — turistik bir merak konusu olmaktan çıkıp şehrin resmî kültürel mirasının parçası sayılıyor. Bu, günlük olarak fark edilen bir şey değil ama şehrin kendi kimliğini nasıl kurumsallaştırdığını gösteren bir ayrıntı; buraya gelen öğrenci bu listeyle bir menüde değil, zaman zaman bir haberde ya da fuar standında karşılaşabiliyor.

Üniversitelerin kendi öğrenci topluluklarının düzenlediği etkinlikler — söyleşi, film gösterimi, küçük konser — kampüs hayatının süregelen bir parçası; ama bunun yoğunluğu bölümden bölüme, kulüpten kulübe değişiyor, genel bir standarttan söz etmek doğru olmaz. Şehrin büyük ölçekli festival ve konser hayatı konusunda net bir şey söylemek yerine şunu belirtmek daha dürüst: Ankara'nın kültür hayatı gösterişli bir sahne değil, daha çok kurumların ve semtlerin kendi içinde biriktirdiği bir doku üzerine kurulu. Anıtkabir gibi şehrin ortasındaki büyük simgeler ise gündelik hayatın parçası olmaktan çok, ara sıra ziyaret edilen, yürüyüş güzergâhına dahil edilen alanlar; haftalık rutini belirleyen değil, şehrin arka planında duran bir gerçeklik.