Ankara'ya ilk geldiğinde biraz şaşırabilirsin — "başkent" deyince akla resmi, mesafeli bir hava geliyor ama şehrin nüfusu aslında baştan sona bir göç hikâyesi üzerine kurulu. Burada yaşayanların büyük bölümü başka illerden gelmiş ya da ailesi başka illerden gelmiş insanlar; özellikle Çorum, Yozgat, Çankırı gibi Orta Anadolu illerinden gelenlerin sayısı hayli kalabalık. Bu, şehrin karakterine doğrudan yansıyor: Ankara "yerlisi baskın, dışarıdan geleni hemen ayırt eden" bir şehir değil, kendisi zaten göçle örülmüş bir metropol. Bu yüzden yeni gelen bir öğrenci olarak kendini yabancı hissetme ihtimalin, kapalı ve yerleşik bir dokuya sahip küçük bir şehre gitseydin hissedeceğinden daha düşük — çünkü etrafındaki insanların önemli bir kısmı da bir yerlerden buraya gelmiş.

Bunun günlük hayata yansıması şöyle oluyor: esnafla, ev sahibiyle, kampüs çevresindeki insanlarla konuşurken şehir dışından geldiğini söylemek özel bir tepki uyandırmıyor, çünkü bu zaten sıradan bir durum. Yerel halkın öğrenciye alışkın olması da buradan geliyor — Ankara uzun zamandır hem memuriyet hem üniversite yoluyla dışarıdan insan çeken bir şehir, dolayısıyla öğrenci varlığı şehrin dokusuna yabancı bir unsur değil, zaten var olan bir parça.

Etnik ya da dini kompozisyon açısından şehir merkezi genel olarak Türkiye ortalamasına yakın, çok uçlarda bir yapı sunmuyor; bu konuda öğrencinin gündelik hayatında belirgin bir "farklılık şoku" yaşayacağı bir tablo söz konusu değil — ama bunun sosyal hayata ince etkileri olabilir, kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişebilir.

Şehrin büyüklüğü ve kamu-bürokrasi ağırlıklı geçmişi, insan ilişkilerine belli bir tempo katıyor — ne aşırı sıcak-samimi bir "herkes herkesi tanır" havası, ne de büyük bir kayıtsızlık; ortası bir yerde, işini bilen ama kaba olmayan bir iletişim tarzı. Market, kırtasiye, kampüs güvenliği gibi günlük teması olduğun insanlarla iletişim genelde sorunsuz ilerliyor; şehir seni özel olarak sınamıyor, ama özel olarak da kucaklamıyor — kendi haline bırakıyor, ki bu birçok öğrenci için aslında rahatlatıcı, çünkü kimse üzerine fazla gelmiyor.

Uyum süreci konusunda en dürüst şey şu: Ankara'nın nüfus yapısı sana "buraya ait olmayan biri" hissi vermiyor, çünkü şehrin kendisi zaten büyük ölçüde başka yerlerden gelenlerin üst üste birikmesiyle oluşmuş. Bu da ilk haftalardaki en büyük kaygılardan birini — "ben burada nasıl bir yabancı gibi görüneceğim" kaygısını — büyük ölçüde hafifletiyor.