Ankara'ya ilk gelenlerin çoğu, şehri daha otobüsten ya da trenden inerken bir tepe şehri olarak fark eder — düz bir ova değil, yükseklerde kurulmuş, kaleyle taçlanmış bir siluet karşılar seni. İlk gün genelde biraz şaşkınlıkla geçer, çünkü aklındaki "büyükşehir denince tek meydan, tek merkez" fikri burada işlemiyor. Kızılay'ı görüp "işte şehrin kalbi bu" diye düşünürsün, birkaç gün sonra Ulus'a gidip orada bambaşka, daha eski, daha tarihî bir merkezle karşılaşırsın; sonra Cebeci'nin kendi ritmi, ODTÜ'nün neredeyse ayrı bir şehir gibi duran ormanlı-göllü dünyası derken, Ankara'nın tek bir merkez etrafında değil, birbirinden oldukça farklı birkaç eksen etrafında kurulduğunu anlamaya başlarsın. İlk haftalarda bu kafa karıştırıcı gelebilir — "asıl merkez neresi" sorusunun net bir cevabı yok çünkü hangi eksende okuyorsan senin merkezin orası oluyor.

Bir diğer sık yaşanan yanılgı ulaşımla ilgili. Büyük şehir denince akla hemen yaygın bir metro ağı gelir, ama Ankara'da bu ağ her yeri kapsamıyor; bazı hatlar son yıllarda tamamlandı, bazı bağlantılar hâlâ yapım aşamasında ve bazı bölgelere metroyla değil otobüs veya servisle ulaşılıyor. Yeni gelen biri "nasılsa metro vardır" varsayımıyla plan yapıp ilk haftalarda güzergâhını yanlış kurabiliyor; kendi semtinin, kendi kampüsünün gerçek ulaşım hattını öğrenmek birkaç güne yayılan küçük bir deneme-yanılma süreci oluyor.

İlk izlenimde şehrin resmî, biraz mesafeli bir havası olduğu hissi de sık dile getiriliyor — devlet dairelerinin, bakanlıkların olduğu bir başkentte olmanın getirdiği bir ağırbaşlılık var gibi. Ama bu izlenim genellikle kalıcı olmuyor; birkaç hafta içinde kendi mahallenin, kendi kampüs çevrenin gündelik ritmine alışınca şehir daha küçük ve daha yönetilebilir hissettirmeye başlıyor. İlk günlerdeki "bu şehir çok büyük, nereden başlayacağım" hissinin yerini kısa sürede "aslında benim yaşadığım bölge oldukça sakin ve tanıdık" hissi alıyor.

Güven duygusu açısından da Ankara genelde rahatlatıcı bir ilk izlenim bırakıyor; kalabalık ama kontrolsüz değil, resmî kurumların yoğunluğu bir tür düzen hissi de beraberinde getiriyor. Yine de şehrin bu ilk hafta izlenimi kişiden kişiye değişebiliyor — kimi için sakinlik güven verirken kimi için aynı sakinlik başta biraz durağan geliyor.

Ankara'yı tek kelimeyle anlatmak gerekirse, öğrencilerin ortaklaştığı kelime "katmanlı" oluyor — ilk bakışta tek bir şehir gibi görünse de, her eksenin kendi havası, kendi hızı ve kendi alışkanlıkları olan ayrı bir dünya gibi hissettirmesi, zamanla en çok akılda kalan şey oluyor.