Trabzon'da yemek meselesi aslında oldukça pratik ilerliyor. Kampüs çevresinde günlük ihtiyaç karşılayan esnaf lokantaları, dönerciler, pideciler her zaman var ve bütçe dostu oldukları için hafta içi öğle aralarının doğal uğrağı hâline geliyor. Akşamları veya hafta sonu biraz daha "dışarı çıkma" havası istendiğinde merkeze inmek tercih ediliyor — Uzun Sokak ve civarındaki kafe-restoran yoğunluğu kampüs çevresine göre daha çeşitli bir seçenek sunuyor. Genel eğilim şu: gündelik, hızlı yemek kampüs yakınında; sosyalleşmenin eklendiği yemekler merkezde.

Dikkat çeken şey, karşılaşılan mutfağın "hamsi ve horon" klişesinden ibaret olmaması. Hamsi bölgede yaygın ve sofralarda sık görülüyor, ama bu Karadeniz'in genelinde paylaşılan bir şey — Trabzon'a özgü bir imza değil. Trabzon'u yemek anlamında ayırt eden, tescilli birkaç ürünün gündelik hayata sızmış olması. Akçaabat köftesi mesela şehirde hemen her lokantanın menüsünde bir şekilde karşına çıkıyor; sarımsaklı hazırlanışıyla klasik köfteden ayrışıyor ve bir noktada mutlaka denenmiş oluyor. Vakfıkebir ekmeği de benzer şekilde şehrin gündelik ekmek kültürüne karışmış durumda — taş fırında pişen, iri ve bayatlamayan bu ekmek market raflarında ya da fırın önlerinde sık görülüyor, sıradan bir öğün bile onunla farklılaşabiliyor. Trabzon kuymağı mısır unu ve tereyağıyla yapılan, bölgede yaygın olan mıhlama ailesinden bir yemek olsa da Trabzon'un kendi tescilli versiyonu olarak biliniyor; soğuk havalarda sıcak bir şeyler yeme isteği geldiğinde akla gelen lezzetlerden biri. Hamsiköy sütlacı da benzer bir yer tutuyor — merkeze belli bir mesafede olsa da adı şehirde sıkça anılan, tatlı ihtiyacında akla gelen bir seçenek.

Geç saatte yemek bulma konusunda merkezde sorun yaşanmıyor; özellikle Uzun Sokak hattında akşamın ilerleyen saatlerine kadar açık kalan yerler var, bu da ders sonrası ya da hafta sonu geç çıkanlar için rahatlatıcı bir detay. Kampüse yakın bölgelerde bu çeşitlilik biraz daha sınırlı kalabiliyor, o yüzden geç saatte "bir şeyler atıştırma" ihtiyacında merkeze inmek daha garanti bir seçenek olarak görülüyor.

Genel olarak Trabzon'da yemek kültürü gösterişli değil, günlük hayata sinmiş bir şey. Pahalı bir "deneyim" olmaktan çok, sabah kampüse giderken uğranan bir fırın, öğle arasında yenen bir köfte, akşam merkeze inince oturulan bir kahve ya da çay bahçesi gibi küçük alışkanlıklardan oluşuyor. Şehri tanımaya başladıkça fark edilen şey, hamsinin ve horonun ötesinde, oldukça kendine has ve tescilli bir mutfak hafızasının gündelik hayatın içine yedirilmiş olması.