Trabzon'da bir öğrencinin günü genelde benzer bir ritimle işler: sabah kampüse çıkış, gün içinde ders arası kısa molalar, öğleden sonra kütüphane ya da fakülte koridorlarında geçen zaman, akşamüstü şehre inme ya da yurda/eve dönme. Bu ritim pek çok üniversite şehrinde benzerdir ama burada kendine özgü kılan şey, kampüsün kendi içinde bir yaşam alanı olması. KTÜ'nün Kanuni Kampüsü'nde okuyanlar için gün genelde kampüs sınırları içinde başlar ve büyük ölçüde orada geçer; kurumun onlarca yıllık geçmişi olan, çok fakülteli, farklı bölümlerden binlerce öğrencinin bir arada olduğu bir yer olması, "büyük ve köklü bir yapının parçasıyım" hissi veriyor. Yeni gelen biri için bu ilk başta biraz kalabalık ve karmaşık gelebilir, ama zamanla fakülteler arası geçişler, farklı bölümlerden arkadaşlıklar, kulüp etkinlikleri gündelik hayatın doğal bir parçası hâline geliyor.

Arkadaşlık kurmak, aktarılanlara göre burada nispeten kolay işliyor; herkesin bir şehirden geldiği, kimsenin "yerli" olma ayrıcalığı taşımadığı bir ortamda ortak bir yabancılık hissi paylaşılıyor ve bu kaynaşmayı hızlandırıyor. İlk haftalarda oda arkadaşları, sınıf arkadaşları ve kulüp etkinlikleri üzerinden kurulan bağlar, dönem ilerledikçe daha kalıcı arkadaş gruplarına dönüşüyor. Sosyal hayatın bir kısmı kampüs içindeki kulüp faaliyetlerinde, bir kısmı da kampüs dışında öğrencilerin sıkça uğradığı söylenen mahallelerdeki kafe ve mekânlarda geçiyor; bu konuda net bir yerel doğrulama olmasa da genel eğilim, öğrencilerin belirli birkaç bölgede yoğunlaşması yönünde.

Hafta içi günler büyük ölçüde ders, ödev ve kampüs etrafında geçerken, hafta sonları şehre inip vakit geçirmek ya da arkadaşlarla buluşmak öne çıkıyor. Sümela ya da Uzungöl bu gündelik rutinin parçası değil; oraya gitmek daha çok dönemde bir ya da birkaç kez yapılan, planlanan bir çıkış — günlük hayatın değil, ara sıra hatırlanan bir seçeneğin parçası. Sıradan bir öğrencinin haftası uzak doğa noktalarına gidip gelmekle değil, kampüs, ders, arkadaş grubu ve şehir merkezi arasında kurulan daha küçük ölçekli bir düzenle şekilleniyor. Bu da Trabzon'da öğrenci olmayı, büyük şehirlerin dağınık temposundan çok, kampüs merkezli, arkadaşlıkların hızlı kurulduğu ama günlük hareket alanının nispeten sınırlı kaldığı bir deneyime dönüştürüyor.