Trabzon'da güne başlamak çoğu zaman bir yokuşla başlar. Şehir denizden yukarı doğru teraslar hâlinde yükseldiği için, nerede oturursan otur gün içinde bir yerlerde mutlaka çıkıp inersin; deniz genelde aşağıda kalır, sen ondan biraz yukarıdasındır. İlk aylarda bu yorabiliyor — özellikle düz bir şehirden gelenler için merdiven ve yokuş zamanla gündelik hayatın doğal bir parçası hâline geliyor. Ama bir de iyi tarafı var: yürürken bir köşeyi döndüğünde aniden önüne açılan deniz manzarası, buraya alışmış olanların bile hâlâ fark ettiği bir şey.

Şehrin nabzı büyük ölçüde Meydan çevresinde atıyor. Gün içinde bir ara mutlaka oraya, Atatürk Alanı'na bir iniş olur; oradan Uzun Sokak'a yürünür, alışveriş yapılır, bir çay içilir, arkadaşlarla buluşulur. Akşamüstleri bu hat gerçekten kalabalıklaşıyor — ders çıkışı merkeze inip biraz gezinmek, haftanın çoğu gününde tekrar eden bir alışkanlık. Hafta sonu tempo biraz daha gevşiyor; sabahın erken saatleri sakin geçse de öğleden sonra yine merkez hareketleniyor, akşam saatlerinde kafe ve sokak hayatı devam ediyor. Büyük bir metropolün bitmek bilmeyen gece hayatını beklemeden gelmek gerekiyor — burada akşamlar daha çok oturup sohbet etmeye, sınırlı ama yeterli sayıda mekânda vakit geçirmeye dayanıyor.

Trabzonspor'un şehirdeki yeri gündelik hayatın soyut değil çok somut bir parçası. Maç günleri şehrin rengi gerçekten değişiyor; sokaklarda bordo-mavi daha görünür oluyor, kahvelerde ve evlerde maç konuşuluyor, bazen sokaklar bile o akşam biraz daha sessiz ya da biraz daha gürültülü oluyor — sonuca bağlı olarak. Yeni gelen biri için bu, şehri tanımanın hızlı yollarından biri; futbolla hiç ilgilenmeyen biri bile maç akşamları şehrin farklı bir moda geçtiğini fark ediyor.

Sümela ve Uzungöl ise gündelik hayatın değil, ara sıra kaçılan bir günün parçası. Bunlar şehrin içinde değil, oraya özel bir gün ayırıp gidilen yerler; dönem içinde bir iki kez, genelde misafir geldiğinde ya da hava güzel bir hafta sonu bulunduğunda oraya gidiliyor. Yani bu yerler haftalık rutine değil, şehirdeki yaşamın arada bir çıkılan molalarına giriyor — okulun, merkezin, Meydan'ın etrafında dönen asıl gündelik hayatın dışında, ayrı bir kategori olarak duruyor.

Günlük ihtiyaçlar açısından şehir yeterince yakın duruyor; market, eczane, kırtasiye gibi işler için uzağa gitmeye gerek kalmıyor, çoğu şey merkeze veya kampüs çevresine yürüme mesafesinde. Şehir küçük değil ama merkezin dar bir şeritte toplanmış olması gündelik hayatı belli bir alanın içinde tutuyor — bu da yeni gelenlerin şehri hızlıca öğrenmesini kolaylaştırıyor. Birkaç ay içinde nereden nereye nasıl gidileceğini, hangi saatte neresinin kalabalık olduğunu kendiliğinden çözüyorsun.