Rize'de günün nasıl geçeceğini büyük ölçüde gökyüzü belirliyor — ama bunu bir hava durumu bülteni gibi değil, günlük bir alışkanlık gibi yaşıyorsun. Sabah kampüse çıkarken çantada şemsiye olması burada bir tercih değil, refleks; bir süre sonra hava tahminine bakmayı bile bırakıyorsun, çünkü gökyüzü zaten genelde kapalı ve nemli, yağmur da haber vermeden başlayıp bitiyor. Bu durum insanı yıldırmaktan çok bir ritme sokuyor: dışarıda geçirilen zaman plansız değil, arayı bulup çıkılan kısa pencerelere sıkışıyor. Kafede ya da yurt odasında kitap açmak, ders çalışmak, arkadaşla oturup sohbet etmek bu yüzden sıradan bir akşam rutini haline geliyor — dışarısı beklemiyor, sen de dışarıyı beklemeden içeride bir düzen kuruyorsun.

Hafta içi bu kapalı-nemli tempo şehrin kendi içine dönük, sakin akışını besliyor; hafta sonu ise bakışlar yukarıya, dağa doğru kayıyor. Fırtına Vadisi'ne, yaylalara doğru bir gidiş dönem içinde en az bir kez yaşanan bir şey; arkadaş grubuyla sabah erken çıkıp akşamüstü dönmek, ya da bir gecelik kaçamak yapmak burada okurken doğal bir alışkanlığa dönüşüyor. Bu çıkışlar mevsime göre şekil değiştiriyor — bahar ve yaz aylarında yayla havası daha çok tercih edilirken kışın aynı yollar daha sakin, daha ıssız kalıyor. Şehir merkezinde geçen gündelik hayatın yanında, biraz yukarı çıkınca bambaşka bir tempo bulunuyor; bu ikisi arasında gidip gelmek, dört yıl boyunca haftaya küçük bir nefes alma alanı ekliyor.

Merkeze inen günlerde ise tekrar eden bir sahne var: tepedeki kaleye çıkıp oradaki çay bahçesinde oturmak. Bu turistik bir gezi değil, ders arası ya da hafta sonu öğleden sonrasında kendiliğinden yapılan bir şey — bir bardak çay alıp kentin ve denizin göründüğü o yüksekliğe oturmak, biraz nefeslenmek, biraz da hiçbir şey yapmadan oturmak. Zamanla bu, şehirle kurulan ilişkinin küçük ama sabit bir parçası oluyor; yorulduğunda ya da kafa dinlemek istediğinde nereye gideceğini bilmek, şehre yerleşmenin sessiz göstergelerinden biri.

Bu üç şey — hep hazır beklenen şemsiye, hafta sonu dağa çıkma isteği ve kalede oturup çay içme alışkanlığı — birbirinden bağımsız değil; biri kapalı havanın içeri ittiği enerjiyi, diğer ikisi bunu dışarıya taşımanın yollarını gösteriyor. Rize'de öğrencilik, bu ikisi arasında kurulan bir denge üzerine oturuyor.