Sabah derse gitmek için Fener'e doğru yürüyenler için gün genelde benzer başlıyor: yurttan çıkış, dolmuş ya da yürüyüş, sonra Zihni Derin Yerleşkesi'nin kapısı. Kampüsün bu adı taşıması ilk başta sadece bir isim gibi duruyor, ama zamanla fark ediliyor ki üniversite tam da Türkiye'nin ilk çay fabrikasının kurulduğu mahallede yükseliyor — yani buradaki öğrencilik, şehrin kendi tarihiyle aynı sokakta geçiyor. Bu bilgi derste anlatılmasa da yerleşkenin neden burada olduğunu, RTEÜ'nün neden çay konusunda kendine has bir ağırlık taşıdığını dolaylı olarak açıklıyor.

Günün ortası genelde fakülteler arası geçişle, öğle arasında kantin ya da yakın bir esnaf noktasında oturmakla geçiyor. Ders çıkışları bazı bölümler için yerleşke içinde, bazıları için ilçelere yayılan birimlerde farklı ritimler oluşturuyor; bu yüzden kampüs hayatı tek bir merkezde toplanan bir şey değil, biraz dağınık ama fakülteye göre şekillenen bir düzen. Su ürünleri, mühendislik ya da ilahiyat gibi farklı alanlardan gelen öğrenciler aynı sosyal çevrede buluşmayabiliyor; arkadaşlık genellikle aynı bölüm ya da aynı yurt üzerinden kuruluyor.

Akşamlar için ders sonrası merkeze inip biraz oturmak, bazen sadece yürümek tercih ediliyor. Hafta sonu planı genellikle iki koldan gidiyor: bir kısmı şehir içinde sakin bir gün geçirmeyi seçiyor, bir kısmı ise arkadaşlarıyla biraz daha uzak bir noktaya gitmeyi. Buraya gelenlerin çoğu ilk dönem bu ritmi biraz durağan bulsa da, zamanla küçük bir şehirde okumanın kendine has bir rahatlığı olduğunu fark ediyor; herkesin birbirini biraz tanıdığı, mekânların sınırlı ama tekrar tekrar uğranan yerler haline geldiği bir düzen kuruluyor.

Arkadaş edinmek konusunda genel gözlem, ilk haftalarda biraz zaman istediği ama sonrasında kolaylaştığı yönünde. Aynı dersleri almak, aynı yurtta kalmak ya da aynı dolmuşu kullanmak insanları hızlıca birbirine yakınlaştırıyor. Üniversitenin çay alanındaki kimliği de bazı bölümler için sosyal hayata küçük bir renk katıyor — çay ihtisaslaşma çalışmaları, kongre ya da çalıştay gibi etkinlikler özellikle ilgili bölümlerdeki öğrenciler için kampüs gündeminin bir parçası oluyor, herkesin değil ama bazılarının deneyimine kendine özgü bir katman ekliyor.

Genel olarak buradaki öğrencilik, büyük bir kampüs kalabalığından çok, küçük gruplar içinde şekillenen, günlük rutinin fazla değişmediği ama tanıdıklık hissinin çabuk oluştuğu bir yapıya benziyor. Bir gün başkasınınkinden çok farklı geçmiyor; asıl fark, kişinin bu sakin ritme ne kadar alıştığında ortaya çıkıyor.