Sabah rutini herkes için benzer şekilde işliyor: yurttan ya da Kötekli'deki bir evden çıkıp yürüyerek ya da kısa bir minibüs yolculuğuyla kampüse ulaşmak. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi'nin ana yerleşkesi Kötekli'de, ve günün büyük kısmı bu sınırlar içinde geçiyor — ders, kütüphane, öğle arası, arkadaşlarla oturma hep aynı çevrede oluyor. Kampüsün yeşilliği ve "M" harfi biçimindeki giriş kapısı, yeni gelenlerin sık bahsettiği küçük ama akılda kalan detaylardan; sosyal medyada öğrencilerin kampüs hakkında olumlu yorumlar bırakması boşuna değil, burada geçirilen dört yılın hatırasında bu görüntülerin payı oluyor.

Kötekli, merkezden bağımsız kendi ritmini kurmuş bir öğrenci mahallesi gibi işliyor denilebilir — hayat neredeyse tamamen üniversiteye göre şekilleniyor, gündüz kampüs hareketli, çevresi öğrenci yoğunluklu. Menteşe merkezine inmek ise farklı bir hava değişimi gibi hissettiriyor; merkez daha sakin, yerel halkın günlük hayatının sürdüğü bir yer. Yani haftan genelde iki ayrı tempoyu birleştiriyor: gündüzün kampüs yoğunluğu, akşamın ya da hafta sonunun merkezdeki daha durgun hali.

Arkadaş edinme süreci, şehrin bu kompakt yapısından besleniyor gibi görünüyor. Herkesin aynı yerleşkede, aynı birkaç güzergahta dolaşması, tanıdık yüzlerle sık karşılaşmayı kolaylaştırıyor; bölüm arkadaşlarıyla kurulan ilişkiler zamanla kampüs dışına, birlikte merkeze inmeye ya da hafta sonu planlarına taşınıyor. Şehrin büyük ve dağınık olmaması, kısa sürede birkaç sabit mekân ve birkaç sabit yüz edinmeni kolaylaştırıyor gibi duruyor.

Sosyal hayatın önemli bir kısmı kampüs içi etkinliklerle şekilleniyor — kulüpler, öğrenci toplulukları, üniversitenin düzenlediği etkinlikler günlük rutine ekleniyor. Bunun ötesine geçmek istediğinde merkez devreye giriyor; ama merkezin büyük şehirlerdeki gibi yoğun bir gece hayatı sunmadığı, çoğu öğrenci tarafından paylaşılan bir gözlem. Bu da öğrenci hayatını doğal olarak kampüs merkezli bir düzene oturtuyor: gündüz ders ve kampüs sosyalliği, akşamları daha sakin bir şehir hayatı.

Genel güvenlik ve sakinlik algısı, burada öğrencilik yapma deneyimini rahat bir zemine oturtuyor gibi görünüyor — geç saatte yürümek, tek başına dolaşmak konusunda büyük şehirlerde hissedilen tedirginliğin burada daha az olduğu söyleniyor. Bu da günlük hayatı, özellikle akşam saatlerinde kampüs ile ev arasında gidip gelmeyi sorunsuz kılan bir unsur.