Muğla'ya ilk gelenlerin çoğunu asıl şaşırtan şey yaz değil kış oluyor. "Ege'ye gidiyorum, kışın da ılık geçer" beklentisiyle gelirsen, Ekim sonundan itibaren havanın hızla soğumaya başladığını, yağmurun günlerce kesilmeden yağabildiğini görünce biraz şaşırıyorsun. Buradaki kış, sahil kasabalarında hayal edilen o yumuşak Akdeniz kışına benzemiyor; uzun, nemli ve gri geçen bir dönem. Sabah kampüse çıkarken şemsiyeyi unutmamak, ayakkabının su almayanından seçmek burada neredeyse rutin bir alışkanlık haline geliyor. Bazı kış günlerinde yağmur yerini kara bırakabiliyor; yılın her kışında olmasa da, özellikle yüksek kesimlerde kar yağışı ve zaman zaman şehir merkezine de uğrayan soğuk dalgaları öğrencilerin gündeminden düşmüyor. Bu yüzden valiz hazırlarken yazlık kıyafetler kadar kalın mont, su geçirmez ayakkabı ve şemsiye de listenin başında olmalı.

Yaz ise tam tersi bir tablo çiziyor: sıcak, kurak, genelde açık gökyüzülü günler. Temmuz-Ağustos döneminde güneş neredeyse hiç eksik olmuyor, yağmur ihtimali oldukça düşük. Bu da yaz aylarını dışarıda vakit geçirmek, akşamüstü bir çay molası vermek ya da arkadaşlarla açık havada buluşmak için en rahat dönem haline getiriyor. Ama bu keyifli havanın büyük kısmı yaz tatiline denk geldiği için, ders döneminde asıl alışman gereken iklim kış ve bahar başındaki o uzun yağışlı seri.

Buradaki iklimin gerçek karakterini anlamak için tek bir şeyi akılda tutmak yeterli: Muğla ismini duyunca akla gelen sıcak, kuru sahil havası, iç kesimde yaşadığın yerde geçerli değil. Şehir merkezi kıyıdan çok farklı bir hava rejimine sahip; yağışı bol, kışı soğuk, yazı kısa ve yoğun geçen bir iklim kuşağında. Bu fark başlangıçta kafa karıştırıcı olabiliyor ama bir dönem geçirdikten sonra buna alışıyorsun, hatta yağmurlu havayı şehrin bir parçası olarak görmeye başlıyorsun. Kampüse gidiş gelişte yağmurun sürekliliği küçük bir plan gerektiriyor olsa da, ulaşımı imkânsız hale getirecek boyutta bir zorluk yaratmıyor; sadece gündelik alışkanlıkları biraz daha hazırlıklı geçirmeyi öğretiyor.