Muğla'ya gelen bir öğrencinin kafasındaki ilk resim genelde "ilin en büyük, en kalabalık kenti" oluyor ama gerçek öyle işlemiyor. Bodrum ilin en çok nüfusu barındıran ilçesi, ardından Fethiye ve Milas geliyor; Menteşe — yani üniversitenin ve öğrencinin gerçekten yaşayacağı yer — nüfus sıralamasında dördüncü sırada kalıyor. Bu ilk günlerde biraz kafa karıştırabiliyor: "Muğla" adını taşıyan bir ilin merkezi neden bu kadar sakin, neden vitrin gibi değil diye düşünebilirsin. Cevap aslında basit: kıyı ilçeleri turizmle büyüyüp kalabalıklaşırken, merkez idari ve akademik bir çekirdek olarak kalmış. Bunun sonucu şu — merkezde yaşarken "büyük şehir kalabalığı" hissi aramamak gerekiyor; gündelik hayat daha ölçülü, daha az itişip kakışmalı bir ritimde akıyor.

Nüfus yapısına bakınca Muğla, son yıllarda Türkiye'de nüfusu hızla artan illerden biri ve bu artışın büyük kısmı dışarıdan gelen göçle besleniyor; en çok İstanbul'dan, ardından İzmir ve Ankara'dan insan geliyor. Yani şehir "yerlisinden başka kimse yok" tarzı kapalı bir yapı değil; dışarıdan gelen biriyle karşılaşmak, en azından merkezde, sıradan bir durum. Bu da yeni gelen bir üniversite öğrencisi için önemli bir ayrıntı — burada uzun süre "yabancı" hissiyle yaşamak zorunda kalmıyorsun, çünkü şehrin kendisi de zaten büyük ölçüde başka yerlerden gelenlerle şekillenmiş.

Bununla birlikte merkezin, yani Menteşe'nin karakteri, kıyı ilçelerinin kozmopolit turizm havasından farklı. Bodrum ya da Marmaris gibi yerlerde yabancı turist trafiği ve mevsimlik nüfus hareketliliği çok yüksekken, Menteşe daha yerleşik, daha geleneksel bir doku taşıyor — buraya yerleşen büyük ölçüde kamu görevlisi, esnaf, üniversite çalışanı ve öğrenci. Yaz aylarında ilin kıyı kesimleri ikinci konut sahipleri ve tatilcilerle dolup taşarken, merkezde bu dalga hissedilmiyor; merkezin nüfus ritmi yıl boyunca nispeten sabit kalıyor. Yani yazın "boşalan tatil şehri" ile "kalabalıklaşan turizm ilçesi" ayrımını burada yaşamıyorsun, çünkü zaten yaşadığın yer o dalgadan büyük ölçüde bağımsız.

Yerel halkın öğrenciye ne kadar alışkın olduğu kişiye ve mahalleye göre değişen bir şey, ama üniversitenin kentin ekonomik ve sosyal hayatına eklenmiş olması, merkezin en azından öğrenci varlığına yabancı olmadığını gösteriyor. Esnafın, dolmuş şoförünün ya da kafedeki görevlinin öğrenci yoğunluğuna aşina olduğu sık söylenir, ama bunu kesin bir gerçek gibi sunmaktansa yerelde yaşayarak kendi gözünle doğrulayacağın bir şey olarak bırakmak daha dürüst olur. Genel olarak şehir ne büyük şehrin kalabalık anonimliğini ne de küçük bir kasabanın herkesin birbirini bildiği sıkılığını taşıyor; ortada, dışarıdan gelenle alışverişi bir şekilde normalleşmiş bir denge var.