Muğla'nın ekonomisine dışarıdan bakıldığında ilk akla gelen turizm oluyor ama merkezde yaşayan biri için bu tablo biraz yanıltıcı. İlin turizmden beslenen kesimi büyük ölçüde kıyı ilçelerinde yoğunlaşıyor; Menteşe ise bu tablodan büyük ölçüde ayrı duruyor. Merkezin ekonomik karakteri turizmden değil, idari yapıdan ve hizmet sektöründen besleniyor — hükümet daireleri, üniversite, sağlık kurumları, esnaf. Yaz aylarında kıyı ilçelerinde turizm hareketliliği tavan yaparken, Menteşe kendi ritmini sürdürüyor. Bunun sonucu şu — yaz sezonunun getirdiği hareketlilik ya da fırsatlar merkezde değil, otobüsle ya da minibüsle gidilen kıyı ilçelerinde yaşanıyor.

Bu ayrım, part-time iş arayan biri için de önemli bir gerçek. Merkezde iş imkânı denince turizm sektöründeki gibi sezonluk-yoğun bir hareketlilik beklememek gerekiyor; burada daha çok hizmet sektörüne bağlı, yıl boyu süren ama görece sınırlı bir iş piyasası var. Kıyıya yakın ilçelere gidebilenler yaz aylarında turizmin getirdiği geçici iş fırsatlarına daha kolay erişiyor, ama merkezde yaşayıp her gün oraya gidip gelmesi kolay olmayan biri için bu pratik bir seçenek olmaktan çıkıyor.

Kırsal ekonominin en belirgin imzası ise çam balı. Muğla'nın bu konudaki üretimi ülke çapında öne çıkıyor ve bu sadece bir pazar tezgahı detayı değil — arıcılık, ilin kırsalında hâlâ önemli bir geçim kaynağı ve coğrafi işaretle tescillenmiş, kimliği net bir üretim kolu. Bunu doğrudan bir kariyer fırsatı olarak görmen beklenmez ama şehrin ekonomik dokusunu anlamak istersen, turizmin dışında da güçlü bir üretim damarının var olduğunu gösteriyor. Su ürünleri ve mermer gibi başka üretim kalemleri de ile bağlı ama bunlar genelde belirli ilçelerle özdeşleşmiş, merkezin günlük hayatına doğrudan yansımayan alanlar.

Staj ve mezuniyet sonrası fırsatlar konusunda net bir sektörel iddiada bulunmak zor; bölüm bazlı güncel bir tablo vermek yanıltıcı olur. Ama genel eğilim olarak turizm, gastronomi, işletme gibi alanlarda ilin kıyı ilçelerinin cazibesi öğrencilerin bir kısmını mezuniyetten sonra oraya yönlendirebiliyor; kamu ve hizmet sektörüne yönelenler için ise merkezdeki idari yapı bir tür süreklilik sunuyor. Yaşam maliyeti konusunda net bir "ucuz" ya da "pahalı" yargısı vermek doğru olmaz; ama merkezin turizm ekonomisinin dışında kalması, kira ve günlük harcama düzeninin kıyı ilçelerindeki mevsimsel dalgalanmalardan büyük ölçüde bağımsız yaşanması anlamına geliyor — yaz gelince fiyatların birden sıçradığı bir tatil kasabası mantığı burada geçerli değil.