Mardin'e ilk gelenlerin çoğu şehri yükseklikte bir yer olarak hayal etmiyor; "güneydoğu" deyince akla direkt yaz sıcağı geliyor ve bu doğru ama eksik bir beklenti. Merkez epeyce yüksek bir noktada kurulu olduğu için hava, tahmin edilenden daha katmanlı çalışıyor. Yaz aylarında sıcaklık gerçekten yükseliyor, öğleden sonra dışarıda uzun süre kalmak zorlaşıyor; ama nem düşük olduğu için buradaki sıcak, sahil şehirlerindeki o yapışkan, bunaltıcı sıcaktan farklı hissediliyor. Ders çıkışı gölgeye geçtiğinde ya da akşam serinliği bastırdığında sıcağın üzerine oturmadığını fark ediyorsun — gündüz terleten hava, akşamüstü nispeten çekilebilir hâle geliyor.

Asıl şaşırtan taraf kış. Buraya "hep sıcak olan bir yer" beklentisiyle gelenler ilk kışta biraz hazırlıksız yakalanıyor; kışlar soğuk ve yağışlı geçiyor, bazı günler beklenenin üstünde bir soğuk ve yağmurla karşılaşılıyor. Bu yüzden bavula sadece tişört-şort değil, kalın mont, bot ve yağmurluk da koymak gerekiyor — yazlık bir şehre geldiğini düşünüp kışlık kıyafeti eksik bırakanlar, ilk soğuk haftalarda bunun sıkıntısını çıkarıyor.

Mevsimler arasındaki bu fark günlük ritmi de şekillendiriyor. Yaz aylarında öğle saatleri genelde içeride ya da gölgede geçiyor, sokak hayatı akşama kayıyor; kampüse gidiş-geliş saatlerini buna göre ayarlamak alışkanlık hâline geliyor. Kışın ise yağış ve soğuk, özellikle sabah erken derslerine giderken kendini hissettiriyor; yağmurlu-çamurlu günlerde ayakkabı seçimi önemli bir detay oluyor. Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem ise geçiş ayları — ne yakıcı sıcağın ne de kışın soğuğunun olduğu bu aralıkta hava, hem yürümeye hem sosyalleşmeye en uygun hâline geliyor. Mardin'in iklimi seni tek bir mevsime göre değil dört mevsime göre hazırlıklı olmaya zorluyor; bu da ilk yılın kıyafet ve alışkanlık planlamasında hesaba katılması gereken bir detay.