Kütahya'da iki üniversitenin ana yerleşkeleri şehir merkezinin dışında, Tavşanlı karayolu üzerinde konumlanıyor; bu yüzden gündelik ulaşım rutini büyük ölçüde merkez-kampüs hattına kurulu. Sabah kampüse çıkmak yürüyerek halledilebilecek bir mesafe değil — gün, servis ya da toplu taşıma saatine göre şekilleniyor. Yurtta ya da merkezde kalanlar sabah belirli saatlerde kampüse gidip akşam dönüyor; bu da günü biraz plana bağlıyor, "çıkarken bir bakarım" rahatlığı pek yok. Şehir içinde özel halk otobüsleri işliyor; bazı yerli yorumlarda bu hattın düzeni ve konforu hakkında şikâyetler dile getiriliyor, dolayısıyla ilk gelenlerin şehir içi ulaşımı biraz deneme yanılmayla öğrendiğini söylemek yanlış olmaz.

Merkezin kendisi, çini atölyelerinin, Germiyan Sokağı'nın ve kale çevresinin bulunduğu bölüm itibarıyla yürünebilir ölçekte; ders çıkışı merkeze inip yürüyerek gezmek, bir kahve molası vermek zor değil. Ama kampüsle merkez arasındaki mesafe bu yürünebilirliğin dışında kalıyor, o kısmı taşıtla kapatmak gerekiyor.

Şehir dışına çıkış konusunda Kütahya'nın kendine has bir avantajı var: Eskişehir'e bölgesel trenle bağlı olması. Bu hat, hafta sonu ya da ihtiyaç hâlinde Eskişehir'e gidip aynı gün dönebilme imkânı sunuyor — özellikle farklı bir şehirden gelip zaman zaman "biraz daha büyük bir yere gitme" ihtiyacı duyanlar için pratik bir soluk alma noktası. Ayrıca Kütahya'ya hizmet veren bir bölgesel havalimanı da var; ancak bu havalimanı şehir merkezine değil, biraz uzağına düşüyor, yani "aynı gün gidip dönerim" kolaylığından çok, planlı seyahatler için düşünülmesi gereken bir seçenek. Karayoluyla da çevre illere bağlantı bakımından şehir bir kavşak noktasında; bu da otobüsle şehir dışına çıkışı, özellikle hafta sonu memlekete gidiş gelişlerde, nispeten rahat kılıyor.

Şehrin biraz dışına, Aizanoi gibi yerlere gitmek isteyenler için de merkezden kalkan minibüs hattı var; bu tür günübirlik çıkışlar özel araç gerektirmiyor, sabah kalkıp minibüsle gidip dönmek mümkün. Genel olarak Kütahya'da ulaşım, şehir içi hareketin biraz düzene ve saate bağlı kalmasını gerektiren, buna karşılık şehir dışına çıkışın demiryolu ve karayoluyla nispeten esnek olduğu bir tablo çiziyor.