Kütahya'nın Ege sınırları içinde olması insanın kafasında yanlış bir resim çiziyor aslında. "Ege" deyince akla gelen o ılık, deniz kokulu hava buraya hiç uğramıyor — şehir denizden hem uzak hem de epey yüksekte kurulu, bu yükseklik kendini kışın çok net hissettiriyor. Buraya ilk gelenler bunu genellikle eylülde değil, kasım sonuna doğru fark ediyor: hava beklenmedik şekilde sertleşiyor, sonra da öyle kalıyor. İç Anadolu'yu andıran bir soğuk bu, kıyı Ege'nin yumuşak kışıyla alakası yok.

En çok şaşırtan mevsim kış. Kar birkaç gün yağıp eriyen türden değil, yağdığı gibi yerde kalan, günlerce sokakta duran bir kar. Sabah erken derse gidenler için bu, ayakkabı seçiminden yürüyüş güzergâhına kadar her şeyi etkiliyor — ince bir mont ya da spor ayakkabıyla ilk kışı geçirmeye çalışanlar, ikinci döneme gelmeden kalın bot ve gerçek bir kaban edinmenin şart olduğunu anlıyor. Yollar zaman zaman kaygan oluyor, bu da hem yürüyerek hem araçla ulaşımı yavaşlatıyor; sabah kampüse yetişmek için normalden erken çıkmak bu dönemde alışkanlık hâline geliyor.

Yaz tarafı tam tersi bir rahatlık getiriyor. Aşırı sıcak günler uzun sürmüyor, akşamlar özellikle serin geçiyor — yazın dışarıda oturmak, ders sonrası bir yerlerde vakit geçirmek kıyı şehirlerindeki bunaltıcı nem hissi olmadan mümkün oluyor. Yılın en keyifli dönemi de burası: hava dışarıda vakit geçirmeye elveriyor, akşamları bir hırka fazlasıyla yetiyor.

Bahar ve sonbahar geçiş dönemleri olarak biraz kararsız geçiyor; sabah soğuk başlayıp öğlen ısınan, sonra tekrar serinleyen günler sık görülüyor, bu yüzden üzerine bir şey alınabilecek katmanlı giyim buradaki gündelik hayatın parçası. Kütahya'da hava durumu insanın günlük planını es geçmiyor — kışın kıyafet dolabı kalınlaşıyor, yürüyüş rotaları değişiyor, dışarıda oturmanın keyfi yaz aylarına sıkışıyor. Bu ritme alışmak bir-iki sezon alıyor ama alışıldıktan sonra şehrin en belirleyici yanlarından biri hâline geliyor.