Karaman'ı dört yıl için doğru tercih yapan çoğunlukla belli bir profile sahip: sakin bir ortamda, dikkat dağıtıcı unsuru az bir şehirde okumak isteyen, hayatını kampüs merkezli kurmaya niyetli öğrenciler burada rahat ediyor. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi'nin kimliği zaten bunu baştan söylüyor — Türkçe fermanına ve Karamanoğlu Mehmet Bey mirasına dayanan bir misyon anlatısı var, yani üniversite kendini büyük şehir üniversitelerinin bir kopyası gibi değil, kendi hikâyesi olan bir kurum gibi sunuyor. Dikkatini derse, bir sosyal kulübe, bir hocayla kurduğu ilişkiye vermek isteyen, şehrin sınırlı sosyal çeşitliliğini "eksiklik" değil "sadelik" olarak okuyabilen biri için bu ortam gerçekten işliyor.

Zorlanacak profil de belli: her hafta sonu farklı bir etkinliğe gitmeyi, kalabalık bir kültürel hayatın içinde kaybolmayı, şehir değiştirmeden büyük bir sosyal çeşitlilik yaşamayı bekleyen biri burada eksiklik hissedebilir. Aynı şekilde, dört yılını geçirdiği şehirle duygusal bir bağ kurmak yerine sürekli hareket, sürekli yeni insan, sürekli seçenek arayan biri de zamanla sıkışmış hissedebilir.

En güçlü yönü, aslında şehrin küçüklüğünün kendisi. Kampüs hayatı merkezi ve yönetilebilir, günlük hayat karmaşık değil, öğrenci kısa sürede kendini şehrin bir parçası gibi hissedebiliyor. Buna karşılık en önemli sınırlılık da yine aynı yerden geliyor: seçenek azlığı. Sosyal hayat, kültürel çeşitlilik ve şehir dışına çıkmadan yaşanabilecek deneyim aralığı büyük şehirlerle kıyaslanınca dar kalıyor.

Genel olarak Karaman, "üniversiteyi sakin geçirmek, dersime yoğunlaşmak, gürültüden uzak durmak istiyorum" diyen öğrenciye güvenle önerilebilecek bir şehir. "Şehrin enerjisinden besleniyorum, her gün yeni bir şey olsun istiyorum" diyen biri içinse dört yıl uzun gelebilir. Kararı burada belirleyen şey şehrin iyi ya da kötü olması değil, adayın neye ihtiyaç duyduğu.