Otobüsten inip ilk kez merkeze adım attığında aklına gelen şey genelde aynı: burası küçük, sakin, ama hiç de "ıssız taşra" hissi vermiyor. Şehrin ovada kurulmuş olması, ufkun açık olması ilk günden fark ediliyor — kuzeye baktığında Karadağ'ın siluetini görüyorsun, o dağın altında yüzyıllar öncesinden kalma bir tarih katmanının (Binbir Kilise) yattığını sonradan öğreniyorsun ama ilk bakışta sadece "şehrin arkasında bir dağ duruyor" hissi kalıyor zihinde.

İlk şaşırtan şeylerden biri genelde şu oluyor: Karaman'a "Konya'nın bir parçası" gibi gelen biri, kısa sürede bunun yanlış olduğunu fark ediyor. Karaman ayrı bir il, kendi valiliği, kendi geçmişi olan bir yer — hatta işin ilginç yanı, tarihsel olarak ilişki tam tersi yönde işlemiş; bir dönem bu topraklar bir beyliğin merkeziyken yönetim sonradan Konya'ya taşınmış. Bunu öğrenince şehre bakış biraz değişiyor — burası birinin gölgesi değil, kendi kimliğiyle var olan bir yer.

O kimliğin en çok göze çarpan iki yüzü var. Biri, şehrin girişinde, tabelalarda, üniversitenin söyleminde karşına çıkan "Türkçenin başkenti" vurgusu — Karaman kendini bu şekilde tanıtıyor ve bunu bir sloganın ötesinde gerçekten sahipleniyor. Diğeri ise daha "burnunun dibinde" hissedilen bir şey: biraz vakit geçince fark ediyorsun ki buranın ekonomisi ciddi şekilde gıdaya, özellikle bisküvi sanayisine dayanıyor. Sanayi bölgesinin varlığını, kimi ailelerin oradan geçindiğini, şehrin bu üretimle anıldığını duymak, ilk haftalarda "buranın ciddi bir üretim kimliği var" hissini veriyor — sadece üniversite şehri değil, aynı zamanda çalışan bir şehir.

Ulaşım konusunda ilk izlenim genelde ikiye bölünüyor. Bir yandan "buraya tren mi geliyor gerçekten?" şaşkınlığı yaşanıyor, çünkü küçük bir il için beklenmedik biçimde hızlı trenle bağlantılı bir şehir burası; Konya'ya kısa sürede gidilebiliyor olması ilk haftalarda rahatlatıcı bir bilgi oluyor. Diğer yandan havalimanı olmadığını öğrenmek bazılarını şaşırtıyor — "tren şehri ama uçakla gelinmiyor" gerçeği, özellikle uzak şehirlerden gelenlerin ilk planlamasında küçük bir ayar gerektiriyor.

İlin güneyine doğru gidildiğinde bambaşka bir coğrafyayla karşılaşıldığını duyanlar oluyor — dağlık, farklı bir iklimi olan ilçeler, merkezdeki ovadan bütünüyle ayrı bir yaşam ritmi taşıyor. Bu gündelik hayata doğrudan girmiyor çünkü kampüs ve yaşam merkezde yoğunlaşıyor, ama "bu ilin içinde iki farklı dünya var" hissi ilk aylarda sohbetlerde ister istemez duyuluyor.

Meraklı olanlar için ilk haftalarda gündeme gelen bir başka nokta da şehrin çevresindeki kırsal-tarihi dokular oluyor; kayaya oyulmuş yerleşimler ve tahıl ambarları gibi alışıldık turistik rotalara benzemeyen, biraz daha keşfedilmeyi bekleyen yerler olduğunu duymak, "burada sadece ders ve kampüs yok, etrafında tuhaf ve özgün köşeler de var" hissi yaratıyor.

İlk izlenim genelde şehrin ne kadar sakin, kontrol edilebilir ve tanıdık olduğu yönünde şekilleniyor. Kalabalığın azlığı ilk günden güven verici bir izlenim bırakıyor; sokakta kaybolma korkusu ya da büyük şehir kaosu burada neredeyse hiç yaşanmıyor. Zamanla bu ilk izlenim derinleşiyor: başta "sakin bir taşra" gibi görünen şehir, birkaç ay içinde kendine has üretim kimliği, dil mirası ve çevresindeki tarihi dokusuyla daha katmanlı bir yer olarak algılanmaya başlıyor. Atmosferi tek cümleyle özetlemek gerekirse, ortak his "sakin ama kimliksiz değil" cümlesinde toplanıyor.