Karaman'a gelen pek çok öğrenci başta şehri Konya'nın bir parçası, hatta uzantısı sanıyor. Oysa iş tam tersine işliyor: Karaman 1989'da Konya'dan ayrılarak kendi başına il olmuş, üstelik tarihte bir dönem roller şimdikinin tersiymiş — Karamanoğlu Beyliği zamanında bölgenin merkezi burasıymış, Konya sonradan öne çıkmış. Küçük bir ayrıntı gibi dursa da bunu bilmek şehre bakışı değiştiriyor; burası birinin gölgesinde değil, kendi tarihi ve kimliği olan ayrı bir yer.

Nüfus yapısı da bunu destekler nitelikte: yıllardır aynı mahallede oturan aileler, esnafıyla komşusuyla uzun süredir tanışık bir toplum var burada. Bunun öğrenciye getirdiği iki yüzü de görmek gerekiyor. Bir yandan şehir küçük ve tek merkezli olduğu için yabancılık hissi uzun sürmüyor — birkaç hafta içinde çarşıda, kampüs çevresinde hep aynı yüzlerle karşılaşmaya, esnafın seni tanımaya başladığını fark ediyorsun. Öte yandan büyük şehrin kalabalık ve anonim ortamına alışkın biri için burası ilk başta fazla "herkesin birbirini tanıdığı" bir yer gibi gelebilir; mahremiyet büyükşehirdeki kadar kolay bulunmuyor.

Şehrin nüfusu yıllardır azalma eğiliminde, bu da üniversitenin şehir için taşıdığı ağırlığı artırıyor. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi'nin varlığı, esnaftan ev sahibine kadar geniş bir kesimin öğrenciyle iç içe yaşamaya alışkın olduğu anlamına geliyor; öğrenci burada yabancı bir unsur değil, günlük hayatın parçası. Yine de şehrin ölçeği küçük olduğu için büyük bir üniversite şehrindeki gibi kalabalık bir "öğrenci mahallesi" hissi burada yok; daha sakin, daha dağınık bir öğrenci varlığından söz etmek daha doğru.

İletişim tarzı da kozmopolit değil, geleneksel bir doku taşıyor; bu, farklı bir şehirden gelenin ilk haftalarda bazı yerel alışkanlıklara, konuşma tarzına uyum sağlaması gerektiği anlamına geliyor. Ama nüfusun küçüklüğü ilişkilerin daha kişisel kurulmasını da kolaylaştırıyor — kalabalıkta kaybolmak yerine, zamanla tanınan, selamlaşılan bir yüz olmak burada daha olası. Bazı öğrenci yorumlarına göre küçük şehirde sosyal çevrenin sınırlı kalması ve bir süre sonra "herkesi tanır hale gelmek" sıkıcı da gelebiliyor; bu, Karaman'a özgü bir kusurdan çok, küçük ölçekli şehirlerin ortak bir yanı.