Karaman'da öğrenci olmak, çoğunlukla Yunus Emre Yerleşkesi etrafında dönen bir gündelik ritim demek. Ana yerleşke merkezde olduğu için sabah kalkıp derse gitmek uzun bir mesele değil; gün büyük ölçüde kampüs, yurt veya ev, bir de merkezdeki birkaç sokak arasında geçiyor. Ermenek ve Kazım Karabekir'deki meslek yüksekokullarında okuyanlar için tablo biraz farklı — onlar için gündelik hayat il merkezindeki yoğunluktan daha uzak, daha sakin bir çerçevede şekilleniyor. Ama derslerin, sosyal hayatın ve arkadaş çevresinin ağırlığı yine de merkezdeki bu ana yerleşkede toplanıyor.

Sıradan bir gün genelde derse gitmek, aradaki boşlukta Öğrenci Yaşam Merkezi'ndeki kantin ya da kafeteryada oturmak, öğleden sonra ders çıkışı merkeze inip bir şeyler halletmek şeklinde geçiyor. Kampüsün kendi içinde kantin, büfe, kırtasiye gibi ihtiyaçların çoğu karşılanabildiği için gün boyu kampüsten çıkmadan da yaşamak mümkün; bu, özellikle ilk dönemlerde işleri kolaylaştırıyor, çünkü şehri henüz tam tanımadan da düzenin içine girmek zor olmuyor.

Arkadaşlık kurmakta şehrin küçüklüğü burada tersine bir avantaja dönüşüyor — herkes hemen herkesle bir şekilde aynı kafede, aynı yolda, aynı derste karşılaşıyor, bu da tanışıklığı hızlandırıyor. Büyük şehirlerdeki kalabalıkta kaybolma hissi yerine, sınıf arkadaşlarının, aynı yurtta kalanların kısa sürede tanıdık yüzler haline gelmesi daha olası. Elbette bu herkes için bir anda gerçekleşmiyor; ama ilk aylarda birkaç yakın çevre edinmenin büyük şehirlere kıyasla daha kestirme yollardan mümkün olduğu çoğu öğrencinin ortak gözlemi.

Kampüs hayatı üç yerleşkeye yayılmış olsa da günlük deneyimin ağırlık merkezi yine merkezdeki büyük alan. Geniş bir alana yayılmış olması, dersler arasında yürüyerek bir binadan diğerine geçmenin bazen biraz zaman alabildiği anlamına geliyor, ama bu da zamanla kendi rutinine oturan bir şey. Ders dışı vakit için genelde kampüs içindeki sosyal alanlar, arkadaş gruplarıyla oturulan kafeterya köşeleri ve ders çıkışı merkeze inince uğranılan birkaç sabit mekân tercih ediliyor. Hafta içi yoğunluk kampüste, hafta sonu ise daha çok merkezde ve arkadaş çevresiyle geçirilen zamanda toplanıyor.

Konya'ya trenle kısa sürede ulaşılabilmesi, öğrenci hayatının öne çıkan pratik bir ayrıntısı — bir günlüğüne şehir değiştirmek isteyen için bu, Karaman'da okumanın kattığı rahatlıklardan biri. Ama uçakla gelmek ya da gitmek söz konusu olduğunda durum değişiyor; havalimanı olmadığı için bu ihtiyaç doğduğunda planı biraz daha önceden düşünmek gerekiyor.

Karaman'da öğrencilik, hareketli ve sürekli yeni bir şey keşfetme telaşı taşıyan bir deneyimden çok, aynı yüzlerin sık tekrar ettiği, günün büyük kısmının kampüs ve merkez arasında sakin bir düzene oturduğu bir yaşam biçimi. Bu düzen bazıları için rahatlatıcı bir istikrar sunarken, kimileri için ilk aylarda biraz durağan gelebiliyor; ama zamanla bu ritme alışılıyor, kampüs çevresindeki küçük ama tanıdık dünya kendine ait bir konfor haline geliyor.