Karaman'da kültürel hayatı büyükşehirlerdeki gibi sık konser takvimleri, çok sayıda tiyatro sahnesi ya da geniş sinema seçenekleri üzerinden düşünmemek gerekiyor — sosyal doku daha çok şehrin kendi tarihî katmanlarına ve yıl içindeki birkaç büyük güne yaslanıyor. Kampüs içi etkinliklerin günlük ritmi öğrenciden öğrenciye değişse de, sosyal zaman hem üniversite çatısı altındaki faaliyetlerle hem de şehrin kendine özgü gündemiyle şekilleniyor.

Bunların başında 13 Mayıs geliyor. Her yıl bu tarih Karaman'da Türk Dil Bayramı olarak kutlanıyor ve kutlama Ermenek'in Balkusan köyündeki Karamanoğlu Mehmet Bey türbesi ziyaretiyle başlıyor. Burada bir yıl geçirince bu günün sıradan bir anma değil, şehrin kendini tanımladığı asıl gün olduğu fark ediliyor; Karaman'ın "Türkçenin başkenti" kimliği o gün etrafında somutlaşıyor ve bu, şehri sadece okunan bir yer değil, belli bir aidiyetin parçası olarak görmeyi sağlıyor.

Şehrin çevresindeki arkeolojik miras da sosyal hayata farklı bir katman ekliyor. Karadağ ve çevresindeki Binbirkilise harabeleri — Madenşehir ve Değle'deki erken Hristiyanlık dönemine ait kilise, manastır ve sarnıç kalıntıları — ders arası ya da hafta sonu bir kez gidilip görülen, sonra arkadaşlara da önerilen bir gezi noktası oluyor. Yüzyıllar öncesine dayanan bu kalıntılar arasında dolaşmak, şehrin dışarıdan bakıldığında "sıradan bir İç Anadolu ovası" izlenimini kırıyor.

Taşkale'deki tarihî tahıl ambarları ve Manazan mağaraları da benzer bir keşif duygusu veriyor; kayaya tamamen insan eliyle oyulmuş çok katlı meskenler ve yüzyıllardır kullanılan ambar odaları, bölgenin taş ve kaya mimarisiyle kurduğu geleneksel ilişkiyi gösteriyor. Gezi yazılarına bakılırsa buralar kalabalık ve turistik değil, daha çok sakin ve az ziyaretçili bir hava taşıyor — buraya giden, kalabalık bir gezi rotasından çok tenha, kendi başına keşfedilen bir yer bulacağını bilerek gitmeli.

Karaman'ın bir diğer özgün tarafı, Konya ile karıştırılmaması gereken kendi Yunus Emre ve Mevlâna bağlantısı. Yunus Emre'nin son yıllarını burada geçirdiğine ve Yunus Emre Camii yanında gömülü olduğuna inanılıyor; Mevlâna'nın da eşiyle Karaman'da evlendiği, annesinin burada öldüğü ve Aktekke Camii'nde medfun olduğu biliniyor. Bu, Konya'daki bilinen Mevlâna Müzesi'nden bağımsız, şehrin kendi taşıdığı bir katman — bu, şehrin eski dokusunda dolaşırken zamanla fark ediliyor.

Yıl içinde Uluslararası Karaman Türk Dünyası Şöleni, Akçaşehir Elma Kültür ve Sanat Festivali, Ermenek Taşeli Kültür Sanat ve Sıla Festivali gibi belirli dönemlerde öne çıkan etkinlikler de oluyor; bunlar sürekli bir kültür takvimi değil, yılın belli zamanlarına yayılan, şehrin kendi kimliğiyle örtüşen buluşmalar. Büyükşehirden gelen biri için sinema-tiyatro-konser çeşitliliği açısından bir eksiklik hissi olabileceğini söylemek dürüst olur; forum yorumlarına göre bazı öğrenciler sosyal faaliyet çeşitliliğini sınırlı buluyor. Ama bu boşluk, şehrin tarihî ve arkeolojik mirasının zenginliğiyle bir parça dengeleniyor — Karaman'da kültürel hayat, çok sayıda etkinlikten çok, birkaç güçlü ve gerçekten kendine özgü deneyim üzerine kurulu.