İzmir'i tercih ederken cevaplanması gereken ilk soru aslında "İzmir'de mi okuyacağım" değil, "İzmir'in hangi parçasında okuyacağım" sorusu. Çünkü bu şehir tek bir kampüs havası değil, birbirinden oldukça farklı birkaç kampüs-ilçe hayatından oluşuyor; Bornova'da Ege ya da Yaşar'a giden biriyle Buca-Tınaztepe'de DEÜ'ye giden birinin, Çiğli'de Kâtip Çelebi'ye ya da Menemen-Seyrek'te Bakırçay'a giden birinin günlük rutini aynı şehirde yaşamalarına rağmen birbirine pek benzemiyor. Bu yüzden buraya gelmeyi düşünen bir aday için asıl belirleyici olan, "İzmir nasıl bir şehir" sorusundan önce, kendi üniversitesinin fiziksel olarak kentin neresinde durduğunu, oraya günlük ulaşımın nasıl işlediğini ve o bölgenin kendi ritmini bilmek. Bu araştırmayı yapmadan sadece şehir ismine bakarak karar veren biri, kafasındaki "metropol İzmir" imgesiyle gerçekte yaşayacağı mahalle arasında bir fark bulabilir.

Bir diğer katman da kurumsal geçmişle ilgili. 2016'daki kapanma-kurulma sürecinden sonra bazı üniversite adları ve kampüsleri değişti; bu yüzden tercih öncesi hangi üniversitenin bugün hangi adla, hangi adreste faaliyette olduğunu güncel ve resmî kaynaktan doğrulamak önemli — eski bir isimle ya da eski bir kampüs beklentisiyle gelmek, ilk günden itibaren yanlış bir zihinsel haritayla şehri okumaya çalışmak demek. Bu, İzmir'e özgü bir dikkat noktası: şehir kendi içinde değişmiş, ama bu değişim her kaynakta aynı hızda güncellenmemiş.

İYTE'yi düşünenler için ayrı bir karar var. Urla-Gülbahçe'deki kampüs, şehrin geri kalanından kopuk bir "kampüs adası" gibi çalışıyor; günlük hayatınız kampüsün kendisiyle sınırlı kalabilir, çünkü burada semt kampüsün yerini almıyor, kampüs semtin yerini alıyor. Bu, sakin ve odaklanmaya uygun bir akademik ortam isteyenler için avantaj; ama şehir merkezinin kalabalığını, çeşitliliğini gündelik olarak yaşamak isteyenler için gerçek bir sınırlama. İYTE'yi tercih eden birinin "İzmir'de okuyorum" cümlesiyle kastettiği şey, merkezdeki bir üniversiteye giden birinin kastettiğinden büyük ölçüde farklı olacak.

Bunların ötesinde İzmir'in genel karakteri, metropol ölçeğinin getirdiği çeşitliliği isteyen ama İstanbul'un yoğunluğundan kaçınan öğrenciler için makul bir orta yol sunuyor: şehir büyük, sektörel olarak çeşitli, kariyer ve staj açısından tek bir alana sıkışmamış bir ekonomik doku barındırıyor, farklı üniversitelerin bir arada olması sosyal ve akademik çevreyi genişletiyor. Ama bu genişlik bedelsiz değil; kentin farklı bölgeleri arasındaki bağlantı her zaman kesintisiz değil, bu yüzden "şehir merkezine yakın mı" sorusunun cevabı kampüsten kampüse tamamen değişiyor.

Sonuç olarak İzmir, kendi araştırmasını yapmaya istekli, "hangi kampüs, hangi ilçe, hangi ulaşım" sorularını tercih öncesi netleştirebilen ve büyük şehrin getirdiği parçalı-çeşitli yapıyı bir sorun değil bir gerçeklik olarak kabul edebilen öğrenciler için iyi işleyen bir tercih. Buna karşılık her şeyin tek bir merkezde toplandığı, yürüyerek ya da tek bir ulaşım hattıyla her yere ulaşılabilen kompakt bir şehir hayali kuran, ya da üniversitesinin tam olarak nerede olduğunu önceden araştırmadan gelen biri, ilk aylarda beklentisiyle gerçeklik arasında ciddi bir fark hissedebilir. Güçlü yanı çeşitlilik ve ölçek, sınırlılığı ise bu çeşitliliğin getirdiği parçalanmışlığı yönetme sorumluluğunun büyük ölçüde öğrencinin kendisinde olması.