Burada üniversite hayatı, hangi kampüste okuduğuna göre oldukça farklı şekilleniyor — ve bu, İzmir'de öğrenci olmanın belki de en belirleyici tarafı. Bornova'da Ege ya da Yaşar'da okuyanla Buca'da Dokuz Eylül'de okuyanın günü aynı ritimde geçmiyor; ikisi de "İzmir'de okuyorum" diyor ama gündelik deneyimleri birbirinden epey uzak.

Sabahın nasıl başladığı bile kampüsüne bağlı. Metro hattının uğradığı bir bölgede kalıyorsan (mesela güneybatı aksındaki bazı sağlık ve sanat birimlerine artık metroyla inilebiliyor) sabah rutini nispeten öngörülebilir — saatine güvenip evden çıkarsın. Ama hattın henüz ulaşmadığı bir kampüs-ilçesindeysen (Buca'nın merkezi buna örnek, orada raylı sistem yıllardır bekleniyor) sabahlar otobüs kalkış saatine, trafiğe, biraz da şansına bağlı hale geliyor. Bu fark küçük bir ayrıntı gibi görünse de dört yıl boyunca her sabah tekrarlanan bir şey olduğu için güne nasıl başladığını gerçekten belirliyor.

Arkadaş çevresi de genelde kampüsün etrafında kuruluyor. Buca, Karabağlar ve Bornova zaten şehrin en kalabalık ilçeleri arasında ve bu kalabalığın önemli bir kısmını öğrenciler oluşturuyor — yani bu bölgelerde yaşarken kendini azınlık gibi hissetmiyorsun, sokakta, dolmuşta, kampüs çevresindeki kafede sürekli başka öğrencilerle karşılaşıyorsun. İlk haftalarda arkadaşlık genelde bölüm arkadaşlarıyla başlıyor, sonra kulüp etkinlikleri, ortak dersler, aynı apartmanda oturan öğrenciler derken çevre kendiliğinden genişliyor. Kampüsün kendi içinde sosyal hayatı olan bir yer olması (kantin, kütüphane önü, kulüp odaları) bu süreci kolaylaştırıyor; çoğu öğrenci ilk ayın sonunda en azından birkaç sabit arkadaş grubu edinmiş oluyor.

İYTE'de okuyanlar için bu tablo biraz farklı işliyor. Kampüs Urla'nın Gülbahçe kısmında, şehir merkezinden bir hayli uzakta ve kendi başına neredeyse küçük bir dünya — içinde teknoloji geliştirme bölgesi bile olan bir yerleşke. Bu da öğrenciyle şehir arasında daha "randevulu" bir ilişki kuruyor: gündelik hayatın çoğu kampüs içinde geçiyor, İzmir'e inmek ise haftanın belli günlerine denk gelen, plan yapılan bir çıkış oluyor. Bunun kendine has bir avantajı var — kampüs içi topluluk daha sıkı kenetleniyor, herkes birbirini tanıyor — ama şehrin günlük ritmine dahil olmak isteyen için biraz daha bilinçli çaba gerektiriyor.

Genel olarak bir günün akışı şöyle: sabah derse, öğlen kampüs kantininde ya da hemen dışındaki esnafta yemek, öğleden sonra kütüphanede ya da kulüp toplantısında birkaç saat, akşamüstü ev arkadaşlarıyla ya da bölümden birilerle buluşup kampüs çevresindeki bir yerde oturmak. Hafta sonu ise kampüsten biraz uzaklaşıp şehrin başka bir tarafına gitmek — bu, hem sosyalleşmenin hem de "sadece kampüs hayatı yaşamıyorum" hissinin bir parçası. İzmir'de öğrenci olmak, tek bir şehir deneyimi değil, okuduğun kampüsün etrafında şekillenen kendine özgü bir gündelik hayat kurmak anlamına geliyor.