Konuralp'teki kampüsün çevresinde öğle arası genelde basit ve hızlı seçeneklerle geçiyor; ders arası kısa sürelerde kampüse yakın esnaf lokantaları ve büfeler ilk uğrak noktası oluyor. Gerçek çeşitlilik ve akşam hareketliliği için çoğu öğrenci merkeze inmeyi tercih ediyor — ders bittikten sonra otobüsle ya da minibüsle merkeze geçip orada arkadaşlarla oturmak, buradaki öğrenci hayatının alışılmış bir parçası. Merkezde esnaf lokantaları, kebapçılar, pideciler ve kahve içilecek kafeler bir arada; akşamüstü ders çıkışı bir şeyler atıştırmak isteyenler için seçenek sıkıntısı yaşanmıyor. Geç saatlere kalan yemek ihtiyacı büyükşehirlerdeki kadar çeşitli değil ama merkezde açık kalan birkaç yer sayesinde tamamen çözümsüz de değil; sadece seçenek havuzu daha sınırlı, bu yüzden gece yarısı canı bir şey isteyen öğrenci ilk saatlerde plan yapmayı öğreniyor.

Düzce'nin sofrasında dışarıdan gelen bir öğrenciyi asıl şaşırtan, kentin göç geçmişinin mutfağa da yansımış olması. Çerkes ve Abhaz kökenli ailelerin yaşattığı tatlar burada sadece tarih kitabı bilgisi değil, gerçekten lokantada karşına çıkabilecek yemekler: Çerkes tavuğu, soslu tavuk yemeği lepsi, mısır unundan yapılan mamursa gibi isimler menülerde görülebiliyor. Böyle bir yemek kültürüyle karşılaşmak, büyük şehirlerin homojen restoran zincirlerine alışmış birine ilk başta ilginç geliyor; zamanla bunun şehrin kendine has bir parçası olduğu hissediliyor.

Düzce'ye özgü sayılan başka bir lezzet de yöresel köfte — burada yetişen hayvandan geldiği söylenen bu köftenin adı yerel mönülerde kendine yer buluyor ve çoğu öğrenci bir noktada bunu deniyor. Fındıklı tatlılar ise bölgenin ortak mirası; Batı Karadeniz'in diğer illeriyle paylaşılan bu tatlar Düzce'de de sofralarda sık görülüyor, ama bunun sadece burada değil komşu illerde de karşılaşılabilecek bir lezzet olduğunu bilmek gerekiyor.

Şehir merkezinden ayrı bir deneyim olarak, Akçakoca tarafına gidildiğinde sofra biraz değişiyor; orada isli balık ve melengücceği gibi kıyıya özgü tatlarla karşılaşmak mümkün, ama bu daha çok hafta sonu bir kaçamak gezisinin parçası, günlük öğrenci rutininin değil.