Düzce'de bir üniversite öğrencisinin günü büyük ölçüde Konuralp'te geçer. Sabah kampüse gitmek, çoğu öğrenci için aslında tarihin içine girmek gibi bir şey — çünkü buradaki yerleşke sıradan bir kampüs değil, altında antik bir kentin izleri olan bir mahallenin üstüne kurulu. Derse yürürken ya da fakülteler arası geçerken kalıntılarla, tarihi dokuyla iç içe bir çevrede olman olası; bu, ilk bakışta fark edilmeyen ama zamanla alışılan, buraya özgü bir ayrıntı. Kampüsün kendisi de büyük: on iki fakültenin bir arada olduğu bir yerleşke, yanında araştırma hastanesi, spor merkezi ve içinde vakit geçirilebilecek bir rekreasyon ormanı var. Botanik bahçesi gibi küçük köşeler de kampüs içi molalarda uğranan yerler arasında.

Arkadaş edinme konusunda çoğu öğrenci, ilk haftalardan sonra bir çevre kurmanın zor olmadığını söylüyor; bölüm arkadaşlıkları, aynı yurtta ya da aynı semtte kalanlar arasındaki tanışıklıklar hızlı ilerliyor. Şehrin küçük ölçeği, aynı yüzleri tekrar tekrar görmeni kolaylaştırıyor — bir süre sonra fakülte koridorunda, kampüs otobüsünde ya da kantinde karşılaştığın insanlar tanıdık gelmeye başlıyor. Bu da özellikle ilk yılın alışma sürecinde yalnızlık hissini azaltan bir etken.

Kampüs hayatı, çoğu gün ders aralarında fakülteler arasında yürümek, öğlen kampüs içinde bir şeyler yemek, boş saatlerde spor merkezine uğramak ya da arkadaşlarla oturacak bir köşe bulmak şeklinde şekilleniyor. Sosyal yaşamın önemli bir kısmı kampüs içinde geçse de, zaman zaman merkeze inip orada vakit geçirmek de gündelik rutine giriyor. Hafta içi temel ritim ders-kampüs arasında dönerken, hafta sonları biraz daha esnek; bazıları kampüste kalıp sakin bir gün geçirmeyi tercih ederken bazıları arkadaşlarıyla şehir merkezine çıkmayı seçiyor.

Genel olarak Düzce'de öğrenci olmanın deneyimi, büyük ve dağınık bir kampüs hayatından çok, belirli bir merkez etrafında şekillenen, tanıdık yüzlerin çoğaldığı, günün büyük kısmının Konuralp'te geçtiği bir düzen. Bu düzenin en belirgin özelliği, ders çıkışında yürüdüğün yolun aynı zamanda tarihi bir dokunun içinden geçmesi — başta garip gelen ama zamanla şehrin kendine özgü bir parçası hâline gelen bir ayrıntı bu.