Düzce denince ulaşımda ilk fark edilen şey, şehrin İstanbul ile Ankara'yı birbirine bağlayan TEM otoyolu ile D-100 karayolu üzerinde, ülkenin en işlek ulaşım hattının neredeyse tam ortasında olması. Bu ilk bakışta büyük bir avantaj gibi görünüyor ve gerçekten de öyle — ama madalyonun öbür yüzü de var: bu merkezi konuma rağmen şehirde havaalanı yok, tren istasyonu da yok. Yani şehirlerarası her hareket otobüs ya da özel araçla, karayoluyla yapılıyor. Başka bir şehirden gelen öğrenci için bunun anlamı şu: memlekete gidiş gelişler neredeyse tamamen otogar üzerinden planlanıyor, uçakla bir yere gitmek gerektiğinde önce İstanbul'a inip oradan devam etmek gerekiyor. Otogarın merkeze yakın olması bu süreci en azından pratik kılıyor; sabah kalkıp öğleden önce yola çıkmak, akşam yurda ya da eve dönmek zor değil, ama "tren bileti al, dört saat sonra kalk" gibi bir seçenek burada yok.

Kampüse günlük gidiş geliş çoğu öğrenci için şehir içi otobüslerle şekilleniyor. Konuralp Yerleşkesi'ne belirli hatlarla ulaşmak mümkün, bu hatlar sabah ve öğlen saatlerinde öğrenci yoğunluğuyla tanıdık bir manzaraya dönüşüyor — durakta bekleyen, telefonuna bakan, geç kalmamaya çalışan aynı yüzler. Bu günlük hareket, buraya yeni gelenlerin ilk haftalarda öğrenmesi gereken en pratik bilgilerden biri; hangi otobüsün ne zaman geçtiğini, hangi duraktan binilmesi gerektiğini oturup deneyerek öğreniyorsun. Şehir merkezinin kendisi ise günlük işler için yürüyerek dolaşılabilecek büyüklükte; markete gitmek, arkadaşla buluşmak, bir kafeye uğramak için araç şart değil.

Gece ulaşımında büyükşehirlerdeki gibi bir yoğunluk beklenmemeli — akşam saatleri ilerledikçe toplu taşımanın sıklığı azalıyor, geç saatlere kalanlar genellikle planlarını buna göre yapıyor. Bu büyük bir sorun olarak yaşanmıyor ama şehrin ritmine alışmanın bir parçası: gece taksiyle ya da arkadaş grubuyla dönmek, geç saat planlarını erkene çekmek gibi küçük alışkanlıklar zamanla kendiliğinden oluşuyor.

Şehir dışına çıkmak isteyenler için komşu illere ulaşım nispeten rahat; otogardan kalkan otobüslerle çevre illere gitmek mümkün, hafta sonu bir günlüğüne başka bir şehre gitmek isteyenler için bu makul bir seçenek. Akçakoca'ya inmek isteyenler de merkezden minibüslerle kolayca ulaşabiliyor — sahile gitmek isteyenler için bu günü birlik bir alternatif. Genel olarak Düzce'nin ulaşım hikâyesi, "merkezde olmak" ile "her şeyin karayoluna bağlı olması" arasındaki bu gerilimde şekilleniyor; şehir hiçbir yere uzak değil ama her yere gitmek için mutlaka bir otobüs bileti gerekiyor.