Çanakkale'de dört yıl geçirmek, aslında iki farklı şeye aynı anda "evet" demek demek: küçük ve kendi ritmi olan bir kente, ve o kentin içine gömülü, kendi başına büyük bir dünyaya. ÇOMÜ'nün Terzioğlu yerleşkesi ormanlık bir tepeye kurulmuş, boğazı gören bir konumda duruyor — bu, her sabah kampüse çıkarken şehirden kopup ayrı bir alana girdiğin, ama aynı zamanda o alanın kentin gündelik hayatına sıkı sıkıya bağlı kaldığı bir denge kuruyor. Yani ne şehirden kopuk bir kampüs hayatı yaşıyorsun ne de kampüs seni kentin gürültüsüne boğuyor; ikisi arasında gidip gelmek buradaki öğrenciliğin doğal bir parçası.

Bu denge kimi öğrenci için tam aranan şey. Büyük şehrin dağınıklığından, sürekli bir yerden bir yere yetişme telaşından uzak durmak isteyen, günün büyük kısmını kampüste geçirip akşam merkeze inmeyi yeterli bulan biri burada kendini hızla yerleşmiş hisseder. Sosyal hayatın "her şeyin her an mümkün olduğu" bir hız içinde akmasını beklemeyen, daha küçük ölçekli ama istikrarlı bir öğrencilik arayan biri için Çanakkale rahat bir tercih. Akademik açıdan da ÇOMÜ'nün çok sayıda fakülte ve araştırma birimiyle geniş bir yapıya sahip olması, tek bir alanla sınırlı kalmak istemeyen, farklı disiplinlere kampüs içinde erişebilmeyi önemseyen öğrenciler için avantaj.

Ama bu aynı ölçek, büyük şehrin sunduğu çeşitliliği, sürekli değişen sosyal-kültürel seçenekleri, "bugün canım sıkılırsa şu da var bu da var" rahatlığını arayan biri için zorlayıcı olabilir. Metropolden gelip her akşam farklı bir sokakta, farklı bir kalabalıkta kaybolmayı özleyen bir öğrenci, burada zamanla bunun eksikliğini hisseder. Kentin küçük ölçeği bir yandan güven veriyor, öte yandan "buradan çıkmam gerek" hissini de zaman zaman tetikleyebiliyor — özellikle ilk yılın ortasında, rutin oturduktan sonra.

En güçlü yanı, kampüsün ve kentin birbirine bu kadar yakın durması: öğrencinin ne şehirden izole bir yerleşke hayatına mahkûm olması ne de kampüs kimliğini kaybetmesi. En önemli sınırlılığı ise tam tersi yönden geliyor — küçük ölçek, herkes için değil. Sakinliği bir rahatlama olarak görebilenler için Çanakkale gerçek anlamda yaşanabilir, hatta sevilebilir bir dört yıl sunuyor; büyük şehrin temposunu ve seçenek bolluğunu vazgeçilmez bulanlar için ise bu sakinlik zamanla bir sınırlamaya dönüşebilir. Karar noktası aslında burada: adayın kendi ritmini bu ölçekte tanıyıp tanımayacağı.