Otobüsten inip ilk kez şehri gördüğün an, akılda kalan görüntü genelde aynı: bir yanda deniz, bir yanda karşı kıyı, ve o karşı kıyı gerçekten çok yakın duruyor. Çanakkale'nin boğazın en dar yerine kurulmuş olması ilk bakışta anlaşılmıyor ama birkaç gün içinde fark ediliyor — karşıya geçen bir feribotu izlerken "bu kadar kısa mı sürüyor" diye düşünmemek zor. Büyük bir kıyı şehri beklentisiyle gelenler için bu ölçek şaşırtıcı: deniz uzakta bir manzara değil, şehrin tam ortasında, günlük hayatın içinde akıp giden bir şey.

İlk haftalarda kafada oturması gereken bir ayrım da var: kordonda karşına çıkan o büyük tahta at, ilk gördüğünde "Truva'dan mı kaldı" diye düşündüren bir heykel — oysa asıl antik kent şehrin epey dışında, ayrı bir yerde. Yeni gelenler bu ikisini genelde birbirine karıştırıyor, sonra biri düzeltiyor, sonra sen başka birine düzeltiyorsun. Küçük ama sık yaşanan bir yanlış anlama bu, ve şehri tanımanın bir parçası hâline geliyor.

Şehrin kimliğine dair ilk izlenim de genelde beklenenin biraz dışında oluşuyor. İnsan "Çanakkale" deyince önce savaş ve şehitlik ağırlıklı bir hava bekliyor, ama merkezde gezerken karşına çıkan şey daha çok bir liman kasabası sakinliği ve günlük hayatın telaşı oluyor. Şehrin adının aslında çanak-çömlekten geldiğini öğrenmek küçük bir sürpriz oluyor; bu bilgi şehri kafanda biraz yeniden konumlandırıyor — sadece tarihî bir sahne değil, kendi zanaat geçmişi olan sıradan bir yerleşim.

Şehitlikler ve anıtlarla ilgili bölge ise merkezde değil, boğazın karşı yakasında; ilk günlerde bunu bilmeyen biri şehir içinde onu aramaya çalışıp bulamayabilir, oraya gitmek istediğinde ayrıca bir geçiş yapmak gerekiyor. Bu da şehrin zihindeki haritasının ilk günlerde biraz yeniden çizilmesi gereken noktalarından biri.

Genel olarak ilk izlenim güven verici tarafta: küçük ölçekli, deniz kenarında, kaybolmanın zor olduğu bir merkez. İlk şaşkınlık genelde şehrin beklenenden daha sakin ve gündelik olmasından geliyor; savaş temalı bir dekor değil, içinde yaşanan bir liman kenti bulmak, ilk haftaların en belirleyici izlenimi oluyor. Bu ilk hava zamanla değişmiyor tam olarak, daha çok derinleşiyor — şehri tanıdıkça o ilk sakinlik hissinin altında kendine has bir ritim olduğunu fark ediyorsun.