Çanakkale'nin ekonomisi öğrencinin gözünde iki farklı katmanda duruyor: bir yanda kent merkezinin kamu, üniversite ve hizmet ağırlıklı, oldukça sakin ritmi; öte yanda ilin asıl sanayi gücünü taşıyan Biga gibi ilçeler. Bu ayrımı baştan görmek gerekiyor, çünkü merkezde okuyan birinin günlük hayatına dokunan ekonomi, ilin genel tablosuyla aynı şey değil. Biga, il ekonomisinin lokomotifi sayılan bir sanayi ilçesi; burada çalışan bir üretim dokusu var ve bu Biga'da okuyanlar için ayrı bir gündelik atmosfer, ayrı bir iş dünyasıyla temas biçimi anlamına geliyor. Merkezde okuyan biri için bu sanayi hattı uzaktan bilinen bir gerçek, doğrudan yaşanan bir şey değil.

Merkezde günlük hayatın nabzını tutan şey daha çok küçük esnaf, kafe-restoran işletmeciliği, turizme bağlı mevsimsel hareketlilik ve üniversitenin kendisi. Bu da şunu gösteriyor: iş imkânı arayan birinin şehirde büyük bir kurumsal sektör beklentisiyle gelmemesi gerekiyor, ama gündelik hizmet sektöründe zaman zaman değerlendirilebilecek fırsatlar çıkabiliyor. Bunun ne kadar düzenli veya kolay bulunduğu kişiden kişiye, dönemden döneme değişen bir şey; herkes için garanti bir kapı olarak sunmak doğru olmaz.

Kentin ekonomik kimliğinde dikkat çeken bir başka katman, tarıma dayalı üretim ve coğrafi işaretli ürünler. Bunların en görünürü Ezine Peyniri — sadece yöresel bir lezzet değil, coğrafi işaretli üretimin ekonomik değerini taşıyan bir marka haline gelmiş durumda. Bu tarz ürünler cebine doğrudan bir şey koymuyor elbette, ama şehrin kimliğinde tarımın ve yerel üretimin ne kadar merkezi bir yer tuttuğunu gösteriyor; ziraat, gıda mühendisliği, veterinerlik gibi alanlarda okuyanlar için bu üretim kültürü zaman zaman staj veya saha deneyimi için bir zemin oluşturabiliyor.

Kariyer ve staj açısından bakıldığında ÇOMÜ'nün geniş fakülte yapısı, bölüme göre farklı kapılar açıyor. Denizcilik, su ürünleri, ziraat ve sağlık alanlarında okuyanlar için bölgenin kendi üretim ve hizmet dokusuyla örtüşen bir uygulama imkânı var; bu bölümlerdeki öğrenciler dördüncü sınıfa geldiklerinde teoriyi sahaya taşıyabilecekleri bir çevrede bulduklarını hissediyorlar. Mühendislik ve teknik alanlarda okuyanlar için ise büyük şehirlerdeki kadar yoğun bir sanayi-staj ağı beklememek gerekiyor; buradaki tempo daha ölçülü, fırsatlar daha seçici.

Yaşam maliyetine dair genel hissi paylaşmak gerekirse, şehir küçük-orta ölçekli bir kent karakteri taşıyor ve bu da günlük hayatın büyük şehirlere kıyasla daha sakin, daha az koşuşturmalı geçmesine yol açıyor. Bu, bütçeyi büyük şehir dinamikleriyle kıyaslamamak gerektiği anlamına geliyor — burada hayat farklı bir ölçekte kuruluyor, kesin bir "ucuz mu pahalı mı" yargısından çok, kendi ritmini oturtabilen bir yer olarak düşünmek daha doğru. Mezuniyet sonrası burada kalıp kalmama kararı da genelde bölüme göre şekilleniyor; bazı alanlar bölgesel imkânlarla örtüşürken bazı alanlarda mezunlar daha büyük şehirlere yöneliyor.