Çanakkale'ye ilk geldiğinde fark ettiğin şeylerden biri, kâğıt üzerinde göründüğünden çok daha geniş ve parçalı bir il olduğu. Sınırlar tek bir yakada durmuyor; Türkiye'de toprakları iki kıtaya yayılan birkaç ilden biri burası. Günlük hayatını doğrudan değiştiren bir ayrıntı değil bu, ama ilin neden "tek tip bir kıyı kasabası" hissi vermediğini açıklıyor. Merkezde okuyan biri için bu ölçek daha çok "buranın aslında birçok farklı yerleşim karakterini bir arada barındırdığı" bilgisi olarak kalıyor; günlük rutinin büyük kısmı yine de merkezde geçiyor.

Bu genişliğin somut bir sonucu da nüfusun il içindeki dağılımı. Merkez dışında açık ara en kalabalık yerleşim Biga; kendi ticaret ve sanayi hayatı olan, merkeze göre farklı bir tempoda yaşayan ikinci bir merkez gibi düşünülebilir. ÇOMÜ'nün Biga'daki fakültesinde okuyanlar için gündelik hayat oradan şekilleniyor, ama Terzioğlu ya da Anafartalar yerleşkelerinde okuyan öğrenciler için Biga daha çok ilin başka bir köşesi olarak kalıyor — arada bir gidilen, günlük hayatın parçası olmayan bir yer. Bu da aslında Çanakkale'ye dair önemli bir şeyi gösteriyor: nüfus tek bir merkezde toplanmamış, birkaç ilçeye dağılmış durumda. Yani şehri "her şeyin bir arada olduğu yoğun bir kent" gibi değil, orta ölçekli ve gevşek dokulu bir il olarak düşünmek daha doğru.

Merkezdeki gündelik yaşama gelince, nüfusun önemli bir kısmını hâlâ yerleşik halk oluşturuyor. Ama ÇOMÜ'nün kentin bir parçası olalı otuz yılı aşkın bir süre geçmiş olması, esnafın ve yerel halkın öğrenci nüfusuna genellikle yabancı kalmadığı izlenimini veriyor — kesin bir şey söylemek zor, ama uzun süredir üniversiteli bir nüfusla iç içe yaşayan bir kentten bahsediyoruz. Çanakkale'nin sosyal dokusu ne tamamen geleneksel bir taşra kasabası gibi kapalı, ne de büyükşehirlerdeki gibi kozmopolit ve anonim; ortası bir yerde duruyor. Kıyı kentine has sakin, alışılmış bir ritim var, ama her yıl Türkiye'nin farklı şehirlerinden gelen öğrencilerle bu ritim biraz karışıyor, tazeleniyor.

Farklı bir şehirden gelen biri için iletişim tarafında büyük bir zorluk beklenmiyor; şehrin ölçeği, kısa sürede tanıdık yüzler görmeye, aynı kafede aynı garsonla karşılaşmaya, aynı minibüs şoförünü tanımaya başlamana imkân tanıyor. Yine de bu tür gözlemler kişiden kişiye değişebiliyor — kimi öğrenci ilk haftalardan itibaren kendini yerleşmiş hissederken kimi için alışma süreci biraz daha uzun sürüyor. Genel eğilim, Çanakkale'nin yeni gelenle aşırı mesafeli bir ilişki kurmadığı yönünde, ama bunu herkes için garanti eden kesin bir veri yok; büyük ölçüde şehrin uzun süredir bir üniversite kentine ev sahipliği yapmış olmasından kaynaklanan bir alışkanlık meselesi bu.