Şehre gelen öğrencinin ilk fark ettiği şeylerden biri, Bolu'nun aslında bir "yol şehri" olduğu. Ankara ile İstanbul arasında, D-100 ve Anadolu Otoyolu üzerinde bir konumda olmak şehrin nabzını belirliyor — özellikle Bolu Dağı Tünel Geçişi bu iki metropolü birbirine bağlayan en kritik noktalardan biri. Bu, memlekete gidiş geliş açısından Bolu'yu iki büyük şehre de yakın hissettiriyor; hafta sonu evine gidip dönmeyi düşünen biri için rahatlatıcı bir konum. Ama madalyonun öbür yüzü de var: kış aylarında yoğun kar yağışında bu geçişler zaman zaman kapanabiliyor, sisin görüşü ciddi biçimde düşürdüğü günler oluyor. Yani "iki metropolün ortasındayım, her an gidip gelebilirim" rahatlığı kışın biraz kırılganlaşıyor; dönem sonu ya da bayram tatili gibi kritik günlerde yola çıkmadan önce hava durumuna bakmak burada öğrenilen bir refleks.

Şehir içi ulaşıma gelince, BAİBÜ'nün merkez yerleşkesi olan İzzet Baysal Kampüsü kent merkezine belli bir mesafede, Gölköy mevkiinde. Günün büyük kısmı yurttan ya da evden çıkıp bu mesafeyi kat etmekle başlıyor. İstanbul ya da Ankara'daki gibi metro-otobüs ağıyla örülü bir sistem yok burada; şehir küçük ölçekli olduğu için ulaşım seçenekleri de sınırlı kalıyor. Kampüsle merkez arasındaki bu mesafe günlük planı biraz şekillendiriyor — sabah derse yetişmek için çıkış saatini iyi hesaplamak, akşam merkeze inildiğinde dönüş saatini kafada tutmak bir alışkanlık hâline geliyor.

Şehrin kendisi büyük değil, merkezde yürüyerek ulaşılabilecek mesafeler fazla — günlük ihtiyaçlar, çarşı, birkaç durak arası mesafe genelde yürünebilir. Ama Bolu'yu asıl özel kılan doğa noktalarına -Abant, Gölcük, Yedigöller, Kartalkaya gibi- ulaşım bambaşka bir konu. Bunların hiçbiri şehrin içinde değil, hepsi merkezden değişen mesafelerde ve farklı yönlerde. Özel aracı olmayan biri için bu noktalara gitmek plan gerektiren bir iş; bazılarına belediye otobüsleriyle günün belirli saatlerinde ulaşmak mümkün olsa da sefer sıklığı sınırlı, bazılarına düzenli bir toplu ulaşım seçeneği hiç yok. Yani "hafta sonu canım sıkıldı, Abant'a gideyim" gibi bir spontanlık, aracı olmayan biri için genelde arkadaş grubuyla organize edilen bir güne dönüşüyor.

Şehir dışına çıkışta Ankara ve İstanbul'a otoyol bağlantısının güçlü olması avantaj, ama Bolu'da havalimanı yok — uçakla bir yere gidecek olan için en yakın seçenek Ankara üzerinden. Bu da şehirlerarası hareketliliği büyük ölçüde kara yoluna, otobüse ya da özel araca bağlı hâle getiriyor. Genel olarak Bolu'da ulaşım, seni çok yormayan ama kendi kendine iyi organize olmayı da bekleyen bir düzen sunuyor; büyük şehirlerin karmaşık ama sık seferli ulaşım ağına alışkın biri için ilk başta biraz sadeleşme hissi verebilir.