Bolu'ya ilk gelenin aklında genelde iki şey var: Karadeniz ili deyince deniz beklentisi ve büyük şehirlerden birinden gelme yorgunluğu. Otobüs Bolu Dağı'ndan inip şehre yaklaşırken ilk fark edilen şey denizin hiç görünmemesi oluyor — çünkü yok zaten. Bolu, dağlarla çevrili, yüksekte kurulmuş bir iç kesim şehri; ilk günlerde bu durum bazılarını şaşırtıyor, "Karadeniz'e geldim ama sahil nerede" hissi yaşanıyor. Bunun yerine karşılanan şey daha serin bir hava, daha net bir gökyüzü ve şehrin her yönden dağlarla kapatılmış olduğu hissi.

İlk haftalarda dikkat çeken bir başka şey şehrin büyüklüğü değil, konumu oluyor. Bolu'nun İstanbul ile Ankara arasında bir yerde durduğunu herkes bilir ama bunu gerçekten hissetmek başka bir şey: şehre girerken ya da çıkarken sürekli o D-100 ve otoyol trafiğinin içinden geçiyorsun, tır sesleri, mola yerleri, geçiş noktaları ilk günlerde fark edilen bir arka plan sesi gibi. Bazıları bunu "her an yola çıkabilirim" güveniyle olumlu karşılıyor, bazıları ise şehrin kendi başına bir merkez olmaktan çok bir "ara durak" gibi hissettirmesinden rahatsız oluyor. İlk izlenim bu ikisi arasında bir yerde şekilleniyor.

Şehrin kendisi, ilk bakışta sakin ve yavaş bir tempo veriyor. Kalabalık bir metropolden gelenler için bu genellikle rahatlatıcı — sokaklar daha boş, hareket daha az, insan trafiği daha yönetilebilir hissediliyor. Ama aynı sakinlik, hareketli bir şehir hayatına alışkın olanlar için ilk günlerde biraz durağan da gelebiliyor. İlk hafta genelde bu iki duygu arasında geçiyor: bir yandan güven veren bir sakinlik, bir yandan "burada gerçekten bir şeyler oluyor mu" sorusu.

Doğa, ilk izlenimlerin güçlü bir parçası. Şehre yerleşmeden önce Abant, Yedigöller, Kartalkaya isimleri çoğunlukla zaten duyulmuş oluyor — bunlar Bolu'nun dışa dönük yüzü, tanıtım görüntüsü gibi. İlk günlerde bu yerlerin şehrin hemen içinde değil, dışında, ayrı ayrı yönlerde olduğunu fark etmek biraz zaman alıyor; ama sadece bu isimlerin varlığı bile ilk izlenimde "burada doğaya yakın bir hayat olabilir" beklentisi yaratıyor.

İlk hafta genelde pratik meseleler etrafında geçiyor: yurda ya da eve yerleşmek, şehri tanımaya çalışmak, kampüsün şehirden nasıl bir mesafede olduğunu anlamak. Bu ilk telaş geçtikten sonra, ikinci ya da üçüncü haftada şehrin ritmine oturmak zor olmuyor — küçük ölçekli, kolay kavranabilen bir yer olması bu konuda avantaj sağlıyor. İlk izlenim zamanla yumuşuyor; başta "sakin, biraz ıssız" gelen şehir, birkaç hafta sonra "tanıdık, güvenilir" bir yere dönüşüyor.

Bolu'nun atmosferini tek kelimeyle anlatmak gerekirse, akla ilk gelen şey "iç kesim sakinliği" oluyor — hem coğrafi anlamda dağların ortasında kalmış bir şehir olması, hem de gündelik hayatın telaşsız akışı bu kelimede birleşiyor.