Kampüsün şehrin içinde değil, Gölköy'de, merkezden belli bir mesafede olması, buraya gelenin gündelik ritmini baştan şekillendiriyor. Sabah dersleri olan biri için gün, yurttan ya da kaldığı yerden çıkıp kampüse gitmekle başlıyor; bu, büyük şehirlerdeki "kampüs şehrin göbeğinde" deneyiminden farklı bir şey. Kampüs kendi başına küçük bir yaşam alanı gibi işliyor — dersler, yemekhane, kütüphane, arkadaşlarla oturulan yerler hep aynı çember içinde. Bu da bir alışkanlık getiriyor: gün içinde merkeze inmek plan gerektiren bir şey, işi olmayan biri günün büyük kısmını kampüste geçiriyor.

Ders çıkışı merkeze inmek haftanın belirli günlerine sıkışan bir ritüele dönüşüyor genelde — alışveriş, bir şeyler yemek, arkadaşla buluşmak için şehre inilir, sonra tekrar kampüse ya da kalınan yere dönülür. Bu gidiş geliş, ilk yıl özellikle "her gün merkeze insem mi" tartışmasını beraberinde getiriyor; zamanla herkes kendi rutinini oturtup hangi günler kampüste kalıp hangi günler şehre ineceğine karar veriyor. Yandex üzerindeki kullanıcı yorumlarına bakıldığında kampüsün yeşilliği ve havasının beğenildiği, buna karşılık ulaşım seçeneklerinin sınırlı bulunduğu görülüyor — yani kampüsün doğa içindeki konumu bir yandan rahatlatıcı, bir yandan da plan yapmaya zorlayan bir denge kuruyor.

Arkadaşlık kurma süreci, çoğu üniversite şehrinde olduğu gibi burada da büyük ölçüde aynı bölümde, aynı yurtta ya da aynı kampüs etkinliklerinde bir araya gelmekle ilerliyor. Kampüsün kendi içinde havuzu, spor tesisleri ve hem kampüs sınırları içindeki hem çevresindeki yurtlarıyla bir arada yaşanan bir alan olması, ilk haftalarda tanışıklığı kolaylaştıran bir zemin oluşturuyor — sürekli aynı yollardan geçen, aynı yemekhanede karşılaşan insanlarla kurulan gündelik bir temas var. Boş vakit geçirme biçimi de buna paralel: bazı günler kampüste bir arkadaş grubuyla oturmak, bazı günler merkeze inip orada vakit geçirmek arasında gidip geliyor.

Hafta sonu planı yapıldığında ise şehrin çevresindeki doğa alanları — Abant başta olmak üzere — gündeme geliyor; bu bir kaçamak günü gibi düşünülüyor, günlük rutinin parçası değil, haftanın ayrı bir molası. Genel olarak buraya gelenin günü, kampüs merkezli bir düzen içinde şekilleniyor; şehir hayatı bu düzenin üstüne eklenen, zaman zaman tercih edilen bir katman olarak kalıyor.