Bolu denince akla önce "Karadeniz'in yeşil ili" gelir ama buraya gelen biri ilk günden farklı bir şey fark eder: deniz yok, sahil yok, tuzlu hava yok. Bolu, dağlarla çevrili, yüksek bir düzlükte kurulmuş iç kesim şehri; il merkezi zaten oldukça yüksek bir rakımda, kampüsün bulunduğu nokta ise şehrin kendisinden bile daha yukarıda kalıyor. Bu yükseklik yalnız bir coğrafya bilgisi değil, şehrin havasını, kışını ve genel karakterini belirleyen temel gerçek — kıyı Karadeniz'in nemli, ılık havasını değil, karasal, dört mevsimi net hissettiren bir iklimi bulursun burada.

Şehrin kimliği dört ayrı sütun üzerinde yükseliyor ve bunları birbirine karıştırmamak gerekiyor. Birincisi Abant, Gölcük ve Yedigöller'den oluşan göl-orman üçlüsü ile kışın Kartalkaya'ya taşınan dağ kimliği — üçü de birbirinden farklı karakterde, şehrin doğayla kurduğu ilişkiyi gösteren ama şehrin içinde değil, dışında yer alan noktalar. İkincisi, ayrı bir bölümde daha ayrıntılı konuşulan mutfak geleneği. Üçüncüsü, Bolu'nun İstanbul ile Ankara arasında bir "yol şehri" olması; iki metropolün tam ortasında, D-100 ve otoyol hattının üzerinde bulunması şehrin nabzını bir ölçüde bu geçiş trafiğiyle attırıyor — hem bir avantaj hem kışın dikkat gerektiren bir gerçeklik olarak. Dördüncüsü ise İzzet Baysal damgası: şehrin caddesinden hastanesine, üniversitesinin adına kadar bu ismin izini sürmek mümkün, ve bu da Bolu'nun kendi tarihiyle kurduğu bağın somut bir yansıması.

Ekonomik olarak Bolu'yu tanımlayan şey sanayi devliği değil; şehir "beyaz et üssü" olarak anılıyor, kanatlı hayvancılık ve buna bağlı üretim şehrin ekonomik omurgasını oluşturuyor. Bu, jenerik "yeşil, sakin il" tanımının yerine geçen daha somut bir gerçek — Bolu'yu sanayi kentleriyle değil, kendi ölçeğinde üretim yapan, tarım ve hayvancılığa dayalı bir ekonomik yapıyla tanımlamak daha doğru olur.

İl nüfusunun büyük bölümü merkez ilçede toplanıyor; bu da günlük hayatın, sosyal yaşamın ve öğrenci hareketliliğinin büyük ölçüde merkezde şekillendiği anlamına geliyor. İlçeler ise kendi küçük kimliklerini koruyor — bunlardan Mudurnu, tarihi dokusuyla ayrı bir yer tutuyor; UNESCO'nun geçici listesinde yer alan bir "Ahi kenti" olması, ilçenin kendine has, sakin ve tarihî bir atmosfer taşıdığının işareti. Böyle bir ilçenin varlığı, Bolu'nun yalnızca merkezden ibaret olmadığını, farklı ölçeklerde farklı yaşam biçimleri barındırdığını gösteriyor.

Bütün bunların ortasında üniversite hayatı, doğaya yakın ama şehir merkezine de bağlı bir düzende ilerliyor. Bolu, büyük bir metropolün kalabalığını değil; dağların, göllerin ve yol üzerindeki geçişkenliğin şekillendirdiği, kendine has bir ölçekte yaşanan bir şehir. Öğrenci burada dört yılını, kıyı şehirlerinin ya da büyük metropollerin ritmiyle değil, iç kesimin mevsimlere bağlı, sakin ama zaman zaman kışın zorlu geçebilen temposuyla geçiriyor.